230 BIJDBAQE TOT DE KENNIS DER 



meer scherpe punt. De pooten zijn vrij plat, min of meer ver- 

 breed ; de tarsen hebben vier leden , waarvan het derde twee- 

 lobbig is en het laatste een' tand in het midden vertoont. 



Halsschild altijd breeder dan lang, zelden bijna vierkant , nimmer 

 met verticale of horizontale insnijdingen, soms met ronde groet 

 ter wederzijde. Dekschilden gewoonlijk het lichaam bedekkend (bij 

 bevruchte wijfjes zwelt het abdomen sterk op, zoodat het onbedekt 

 achter de dekschilden uitsteekt) , nu eens sterk verbreed naar het 

 uiteinde (^Admotda , Anelastica) , dan weder parallel , verward 

 bestippeld, nimmer met stippelrijen of lijnen, soms met eenige 

 verheven kielen. Achterlijf met vijf ringen. De inlandsche soorten 

 zijn gevleugeld of ongevleugeld. 



De larven der Galeruciden leven op allerlei planten, niet 

 mineerend, maar aan de oppervlakten i). 



Verdeeling der genera. 

 4. Laatste tarsenlid (klauw) in twee 

 ongelijke deelen gesplitst ; derde 

 lid der sprieten langer dan het 



vierde 2 



Laatste tarsenlid aan den wortel in 

 een dinehoekigen tand verbreed ; 

 derde lid der sprieten korter dan 

 het vierde 3 



2. Dekschilden weinig langer dan breed , 



tegen het einde buikig verbreed, 



steeds onbehaard L Adimonia. 



Dekschilden de helft langer dan te 

 zamen breed, steeds parallel, fijn 

 behaard IL Galeruca. 



3. Voorrand van het halsschild uitge- 



sneden; dekschilden buikig verbreed, in. Anelastica. 



1) Geraadpleegde werkeu, behalve de algemeene in mijn vorig stuk aange- 

 haald, in 't hij zonder: M. L. de Joanuis, Monographie, in Abeille III. 1866. 

 p. 1 — 168; A''on Kieseuwetter , in Berliner Entomol. Zeitschr, dl. XVII. 1873 

 p. "io — öX. 



