VERSLAG. XXIX 
gewonen omgang leden van verschillende kolonies dikwijls 
zeer vijandig tegenover elkaar staan. 
Spreker heeft zich nu afgevraagd, of zijne waarnemingen, die 
niet één maar vele individuen betroffen, aanleiding moeten 
geven de opinie van RATZEBURG als onjuist te verwerpen en of 
b.v. de verklaring gezocht moet worden in waarnemingen, die 
Spreker bij andere schorskevers verrichtte. Daar bleek toch, dat 
de kevers, die reeds lang volkomen ontwikkeld ieder in zijn 
eigen boorgat zaten, in een betrekkelijk kort tijdsverloop van 
slechts eenige dagen hun boorgat openen en dan ’s avonds 
en ook overdag rondkruipen. Bij slecht weer hadden zij nei- 
ging in de boorgaten weg te kruipen, waarbij lang niet elk 
individu zijn eigen wieg weer betrekt. Herst op mooie dagen 
hadden de dieren neiging tot vliegen. 
De mogelijkheid bestaat dus, dat de door RATZEBURG waar- 
genomen kevers reeds gezwermd hadden en buiten bevrucht 
waren, maar b.v. door eene snelle weersverandering hunne oude 
woningen weer opgezocht hadden en daar later by gunstig 
weder weer uit te voorschijn kwamen. 
Er bestaat echter eene tweede mogelijkheid en deze zou zijn, 
dat bij gebrek aan goed zwermweer de kevers in hunne boor- 
gaten of in den omtrek daarvan blijven en dan noodgedrongen 
tot onderlinge bevruchting overgaan. De kans daartoe zou dan 
by Xyloterus vrij groot zijn, doordat in eene moedergang een 
geheel broedsel bij elkander hokt. Toch zal paring in de gang 
zelf moeilijk of onmogelijk zijn, daar de kevers op elkaar zitten 
by de paring en de gang nauw is. 
De paringsgeschiedenis van Xyloterus zou dus analoog zijn 
aan hetgeen wij bij vele bloemen zien, waar bij het uitblijven 
van kruisbestuiving ten slotte zelfbestuiving plaats heeft. 
Wanneer de waarneming van RATZEBURG daarentegen den 
regel vormde, dan zou dit te vergelijken zijn met de kleisto- 
gamie der planten, die echter op hare beurt aan de parthe- 
nogenesis doet denken, 
