VERSLAG XXVII 
»Monograph of the Odontolabini« aangeeft als den telodonten 
vorm. Dat Leuthner dezen vorm met een vraagteeken heeft 
vermeld, bewijst, dat reeds hij vermoedde, dat dit wel de meest 
ontwikkelde bekende vorm was, doch dat hij reeds twijfelde, 
of het wel de telodonte vorm zou zijn. 
_ Uit het vergelijkend onderzoek blijkt nu, dat de andere der 
twee bovengenoemde soorten óók Odontolabis ludekingi Voll. is, 
en wel de echte telodonte vorm, die tot nog toe van deze soort 
onbekend, of althans onbeschreven is, doch die van verwante 
soorten als wollastoni Parry, alticola Möll., cuvera Hope enz. 
wel bekend en beschreven is, en daarmede groote overeenkomst 
vertoont. Hiermede is dus bewezen, dat Leuthner gelijk had, 
toen hij den telodonten vorm van Od. ludekingi met een vraag- 
teeken vermeldde, aangezien nu gebleken is, dat de echte telo- 
donte exemplaren veel sterker ontwikkelde kaken hebben, veel 
langer dan den kop en van een slanken bouw en eleganten 
vorm. 
Spreker zal nu trachten na te gaan, of in andere Lucaniden- 
collectién reeds dergelijke exemplaren aanwezig zijn, door de 
exemplaren te fotografeeren en de afbeeldingen rond te zenden 
aan verschillende Lucaniden-specialiteiten. Later denkt hij den 
nieuwen vorm in het Tijdschrift te behandelen en zoo noodig 
af te beelden. 
Bij de vertoonde exemplaren bevindt zich een ex. van den 
telodonten vorm en ook een ex. van den anderen, tot heden 
voor den telodonten gehouden vorm. 
De heer Mac Gillavry was in de gelegenheid in April 1905 
een zwermdag bij te wonen van schorskevers en wel in het 
Grünewald bij Berlijn, een bosch hoofdzakelijk uit naaldhout 
bestaande. De soorten, die het meest rondvlogen, waren Xyloterus 
(Trypodendron) lineatus Oliv., Hylastes ater Payk. en Myelophilus 
piniperda L. Vooral eerstgenoemde soort vloog op vrij versch 
geschilde dennenpalen, die gebruikt waren om eene omrastering 
