J. TH. OUDEMANS, IN MEMORIAM DIRK TER HAAR. 3 
ter Haar bewoog zich, behalve op het gebied van zijn ambt, 
nog op velerlei ander terrein. Zoo gevoelde hij veel voor de 
algemeene verspreiding van natuurkennis en hield verscheidene 
lezingen, die hij zeer aantrekkelijk maakte door de sciopticon- 
beelden, die hy daarbij vertoonde. Zelfs schafte hij zich voor 
dat doel een eigen sciopticon en een groot aantal lantaarn- 
plaatjes aan. Dat hij eertijds eene belangrijke rol gespeeld 
heeft in den Algemeenen Nederlandschen Wielrijdersbond, is 
in sportkringen algemeen bekend. 
De studie der natunr was ter Haar reeds lief van der jeugd 
af aan; planten en insecten hebben hem steeds geboeid. Reeds 
op 10-jarigen leeftjd werd nü en dan een vlinder gevangen 
en bewaard en toen de jeugdige liefhebber in 1872 en 1873 
des zomers op een buiten te Lemele (Ov.) logeerde, was dit 
verblijf voor het verzamelen bijzonder gunstig. Volgens zijne 
eigene mededeelingen werden de voorwerpen toen nog door 
hem aan gewone spelden in sigarenkistjes zonder turfbodem 
gestoken — eene wijze, waarop menigeen in dien tijd begon- 
nen is. Alles ging dan goed, zoolang men te Lemele bleef, 
doch dan kwam die »verschrikkelijke« reis, eerst per rijtuig, 
de kinderen soms per boerenwagen, naar Wijhe of Deventer. 
Die wegen schijnen toen niet zeer effen geweest te zijn — 
de aangestoken vlinders konden in elk geval deze vuurproef 
slecht doorstaan. 
Na aankomst te Nijmegen bleek zelden iets anders te zijn 
te huis gebracht dan een chaos van beschadigde voorwerpen, 
losse achterlijven, vleugels enz. Deze tegenspoeden vermochten 
echter het heilige vuur bij onzen jongen verzamelaar aller- 
minst te dooven! Hij maakte kennis met den heer Bruna, 
destijds predikant te Wichen bij Nijmegen, thans te Hengeloo 
(Ov.). Deze gaf hem de eerste goede aanwijzingen, hoe met de 
gevangen voorwerpen te handelen en maakte ook wel excursies 
met hem, waarop hem ter Haar’s gevoel voor al wat de natuur 
betrof opviel. Toen kwam het tijdperk, dat hij kennis maakte 
1* 
