H. M. QUANJER, PLUTELLA CRUCIFERARUM Z. 15 
verschillende, niet scherp gescheiden generaties zijn. Ook Curtis 
en Snellen zijn van deze meening. In andere jaren is het even 
moeilijk om zich omtrent dit punt rekenschap te geven. Men 
ziet namelyk, in Mei of Juni, als het lang uit het Oosten 
waait, dat de rupsen in groot aantal optreden, om spoedig 
weer bijna geheel te verdwijnen, als de zeewind vochtige 
dampen en regen brengt. Maar zoodra heeft niet de Oosten- 
wind het terrein herwonnen, of opnieuw begint het insect zijn 
vernielingswerk. Men denkt hier onwillekeurig aan het ver- 
haal in Exodus van de sprinkhanenplaag: »en het geschiedde 
des morgens, dat de oostenwind de sprinkhanen opbracht«, 
terwijl bi den daaropvolgenden Westenwind: »er niet één 
sprinkhaan overig bleef in al de landpalen van Egypte«. 
Miss E. A. Ormerod heeft, in haar »Report of observations 
of injurious insects« over 1891, aangetoond, dat de hevige 
mottenplaag, die dat jaar in Engeland en Schotland in de 
turnips heerschte, ingeleid werd door met Oostenwind van 
het continent overgewaaide vlinderzwermen. 
In de quaestie »wind-borne«, of »home-bred« hebben wij 
echter voor 1905 geen aanleiding om tot het eerste te beslui- 
ten. Het is veel meer de periode van droogte, door den Oosten- 
wind ingeleid, die bj ons een snelle ontwikkeling van het 
»springreupje« bevorderde. 
»Springreupje« zegt men aan den Langendijk, omdat bij de 
minste aanraking, de larve met heftige rukken het achterlijf 
heen en weer zwaait, en zich aan een spinseldraad van het 
blad laat zakken. Zij blift hangen, tot de oorzaak van den 
schrik heeft opgehouden te werken, om zich alsdan weer naar 
boven te hyschen. By het verpoppen verlaat het rupsje soms 
de plant en begeeft zich naar den grond, maar meestal zoekt 
het beschutte plekjes op aan de plant zelf, b.v. de onderkant 
der bladeren, op zij van een uitpuilende nerf, of de ruimte 
tusschen de meer naar binnen gelegen bladeren en den zich 
vormenden krop. Het spint zich nu een fraai, »a jour« gewerkt, 
