A. J. VAN ROSSUM, TER HERINNERING AAN K. BISSCHOP VAN TUINEN. 239 
werkzaam tot eene week voor zijn overlijden. Op zijn ver- 
zoek was hem tegen November 1905 eervol, ontslag verleend, 
en van Tuinen hoopte vurig dan, met alle kracht die in hem 
was, zijn tyd aan onderzoekingen te kunnen besteden. Vol 
illusie sprak hy hierover, toen wij hem voor het laatst op 
de Zomervergadering, 20 Mei 1905, te Driebergen ontmoet- 
ten en hy ons vertelde, dat hy besloten had zich in het 
najaar rustig in Amersfoort te vestigen. Diep droevig is het 
dat deze lang gekoesterde wensch niet vervuld heeft mogen 
worden. Bene ongesteldheid, die aanvankelijk goedaardig scheen, 
nam weldra eene ongunstige wending (longontsteking) en ont- 
nam hem, na eene ziekte van eene week, aan zijne treurende 
echtgenoote en kinderen op 14 Juli 1905... juist op den eer- 
sten dag zijner vacantie, waarvan hy zich zooveel had voor- 
gesteld. Hij bereikte den leeftijd van ruim 641), jaar. 
Van Tuinen werd lid der Entomologische Vereeniging in 
1880. Dit is hetzelfde jaar waarin D. ter Haar zich daarbij 
aansloot... en beiden verloren wij ook in 1905! Dikwijls 
bezocht hij de vergaderingen, en deed daarop in de laatste 
jaren geregeld mededeelingen omtrent zijn hoogst belangrijk 
anatomisch onderzoek der bladwespen. De aanleiding daartoe 
was een voorstel zijnerzijds om de zagen mijner gekweekte 
Cimbices vergroot te fotografeeren, ten einde na te kunnen 
gaan, of de zagen, der Cimbices van els, wilg, beuk, berk en 
meidoorn zich specifiek onderscheiden. Toen ik 20 Januari 
1901 op de vergadering te ’s-Gravenhage, welke van Tuinen 
verhinderd was bij te wonen, zijne eerste afdrukken vertoonde 
van fotografische vergrootingen van zaagtanden dezer wespen, 
werd de keurige uitvoering van dit verrassende werk ten 
zeerste door de aanwezige leden bewonderd. Later zijn deze 
afbeeldingen verschenen in het Tijdschrift voor Entomologie 
Deel XLVI p. 58, en Deel XLVII p. 177. Uit de bij zijne 
beschrijvingen gevoegde fraaie platen bleek duidelijk dat de 
zagen der vijf inlandsche Cimbices, wat de zaagtanden 
