VERSLAG. CXVII 
eene weinig belangrijke varieteit van Mac Leayi Hope of wel, zooals 
Gray beweert, eene goede soort ? 
Alvorens hieromtrent in nadere bijzonderheden te treden, moet 
Spreker zich eene uitwijding veroorloven. 
Boven is reeds aangestipt, dat Lacordaire, om de genera Muchurus 
en Propomacrus te onderscheiden, een klein verschil in vorm van 
het labrum aangeeft. Daargelaten dat Lacordaire’s waarneming van 
dat orgaan onjuist is geweest, zou dit toch een bijzonder armelijk 
kenmerk zijn, bovendien alleen maar te zien wanneer men het 
labrum los prepareert. In dit geval, als in zooveel anderen, heeft 
men te veel de sleur gevolgd en de kenmerken dáár gezocht waar 
ze niet te vinden zijn. Te algemeen zijn voor het tegenwoordige 
systeem de monddeelen als basis van indeeling gebruikt; ’t is alsof 
onze voorgangers, — wat trouwens, met het oog op de groote 
moeielijkheden waarvoor ze stonden, zeer begrijpelijk is, — zoo 
overgelukkig waren, toen ze eindelijk ontdekten, dat de mond- 
deelen een houvast leverden voor generieke indeeling, dat ze zonder 
verdere kritiek, aan het stuksnijden zijn gegaan, zonder de waarde 
in ieder geval weêr afzonderlijk te toetsen. De monddeelen zijn 
zeer zeker van groot belang, alleen maar niet overal van evenveel 
waarde. Men moet zich in ieder op zich zelf staand geval eerst 
volledig rekenschap geven, welk orgaan eene meer dan gewone 
ontwikkeling bereikt, en zich in de eerste plaats daarnaar richten. 
Dat de monddeelen volstrekt niet van een doorloopend generiek 
belang zijn, blijkt wel het duidelijkst uit het feit, dat in de familie 
waar ze bij uitstek generieke waarde hebben , de Carabicidae, eene 
Australische groep voorkomt, waar de trophi specifiek verschillen. 
Bij de Scarabaeidae zijn de monddeelen weinig ontwikkeld, klein, 
niet gecompliceerd; bij een aantal genera is de ligula met het 
mentum vergroeid, enz.; er is dus alle grond om aan de trophi 
hier eene meer bescheiden rol toe te kennen. 
Nemen wij nog een paar voorbeelden van andere deelen, b. v. 
het scutellum. Bij de Cetoniden is het schildje van zeer groot 
generiek gewicht bevonden; hetzelfde geldt voor de Ruteliden, 
waar dit deel zelfs in eenige geslachten (dutichtra, Macraspis) 
