VERSLAG. CXIX 
die organen niet de meest natuurlijke gegevens leveren voor eene 
indeeling. #. /ongimanus en Dupontianus hebben geheel denzelfden 
bouw van voorpooten: bijzonder lange femora, die, wanneer ze 
naar achteren gebogen zijn, tot het midden der dekschilden reiken; 
nog meer verlengde tibiae, die bovendien geheel ongedoornd zijn; 
en betrekkelijk korte tarsen. Daarentegen heeft #. Mac Leay veel 
korter femora, die naar achteren gebogen, slechts tot de schouders 
der dekschilden reiken; tibiae die in het midden en aan het einde 
met een zeer langen takvormigen doorn voorzien zijn; en sterk 
verlengde tarsen. Voeg hierbij, dat zoowel /ongimanus als Dupon- 
tianus betrekkelijk slank van bouw zijn, met een smallen, naar 
den top geleidelijk afnemenden thorax, terwijl Mac Leayi breed en 
plomp van bouw is, met een breeden, transversalen thorax, dan 
is er voldoende grond om Mac Leayt niet met de beide andere 
soorten in hetzelfde geslacht te plaatsen en het genus Cheirolonus 
zou dus recht van bestaan hebben. Zetten we echter onze verge- 
lijkingen voort en beschouwen we de kenmerken van Cheirotonus met 
die van Propomacrus, dan blijkt het niet mogelijk deze twee ge- 
slachten te scheiden. Propomacrus heeft geheel denzelfden bouw 
van voorpooten, van lichaam, van thorax als Cheirotonus. De 
thorax van den Syrischen Pr. bimucronatus wijkt wel af door de 
eigenaardige diepe insnijding aan de zijden, maar dit is uitsluitend 
soortverschil, daar het geheel wegvalt bij de andere soort Pr. Da- 
vidis H. Deyr. Het eenige verschil, dat tusschen de twee genera 
blijft bestaan, is de beharing aan de onderzijde van de tibiae bij 
Propomacrus; dit kan evenwel niet voldoende geacht worden voor 
eene generieke scheiding; waarschijnlijk staat de aanwezigheid van 
die beharing in verband met levenswijze of andere omstandigheden ; 
de beide soorten met behaarde pooten bewonen het lage land, de 
andere daarentegen het hoog gebergte. Bovendien is de beharing 
bij Pr. Davidis reeds minder sterk dan bij Pr. bimweronatus; ook 
is bij weinig ontwikkelde mannetjes van deze laatste de beharing 
nauwelijks aanwezig. De Euchiriden zijn op het punt van dergelijke 
pootbeharing nog al eigenaardig; zoo heeft het d van M. longimanus 
aan het uiteinde van de tibia een haarbosje, dat de andere soort, 
