206 CATALOGUS ARANEARUM HUCUSQUE 
(Die Fam. der Drassiden) respondere solet. Quoad indicium ex 
cephalothoracis margine nigro petendum, hoc modo in tribus 
mearum specierum expresse obvenit. Distinctissime in palliduld 
CIk., sat bene in reclusá Chr. et in brevipede Blw., sed multo 
minus in comptä C.K. et vix (non) in grised L.K., ut et in corticali 
Wilk. mihi inclaruit. 
Porro semper nondum tote certus fueram, inter alia, de C. 
holosericeae d. G. diagnosi. Meis exemplaribus nempe duas interesse 
species suspicabar. Nonnulla individua magis ad arbores, alia 
magis exclusive in arundinetis nobis inveniuntur. Illa mandi- 
bulis crassioribus et colore fere uniformi instructa sunt, — haec 
e contra mandibulis minus fortibus et colore laetiore, praesertim 
in parte abdominis ventrali. Ultima, — sub nomine phragmitis 
C.K., — separanda esse, per longum tempus credidi, ast vir cel. 
E. Simon, cui utriusque specimina misi, ambo denominatione 
C. phragmitis C.K. (= holosericea a. G., ut et Snd., Wst., Thor.) 
notari debere, me docuit. 
Ad genus Phrurolithus (Micariosoma E.S.). 
Phrurolithus festivus C.K. 
Plus semel Wasmann et N. van de Poll suis capturis Sixii obser- 
vationem, multis annis praeteritis factam, mihi confirmaverunt, 
hanc speciem saepe in (aut ad) formicetis inveniri. Praecipue 
eam ceperunt in (aut ad) nidis Lasi. nigri, brunnei et fuliginosi 
(Limburg et Gelderland). Secundum Wasmannii observationes, 
praesertim durante suo cursu celero, fere adspectum Lasw nigri 
simulat: «es begegnete mir mehrmals, dass ich statt einen der 
Spinnen ein Z. x. ergriff». Suspicatur, Phrurolithum forsan magis 
ad Formicarum inimicos (mieren-eters), quam ad earum hospites 
pertinere. (Vergl. Studien ü. Ameisengäste u. s. w., in Tijdschr. 
v. Entomol. di. XXXII blz. 70). 
Ad genus Dictyna. 
Dictyna latens Fbr. nunc mihi patuit nobis minus rara esse, 
quam lugubris Chr. 
Hanc sed semel acquisivi, illam saepius. Ceteroquin confiteor, 
