314 EEN VIJAND VAN HET SUIKERRIET. 
sprieten verloopen, welke strepen zich met elkaar vereenigen langs den 
achterrand van het epistomum, Deze naad is, vooral aan de buiten- 
hoeken, donker, bijna zwart geteekend. Het epistomum en de 
bovenlip zijn geel, slechts de verticale plaat van het epistomum is 
donkerder. De onderzijde van den kop is bruingeel, iets lichter 
dan het grootste deel der bovenzijde. Naar de aanhechtingsplaatsen 
van kaken en onderlip wordt de tint weder zwart, de voorrand 
bij deze aanhechtingsplaaatsen is eene donkere, harde chitine-lijn. 
Ocellen ontbreken geheel. 
Lateraal van de eindpunten van den naad, waarmede het epis- 
tomum aan den kop verbonden is, bevinden zich de aanhechtings- 
plaatsen der sprieten. De sprieten bestaan uit vijf leden. Het eerste 
is, evenals bij vele Lamellicornialarven, min of meer bolvormig 
en wordt door sommige auteurs (Erichson) niet als een afzonderlijk 
lid beschouwd, door anderen (Perris) wel. Mij komt de laatste 
| meening als de ware voor; ofschoon het segment kort is, is het 
toch zoowel met den kop als met het volgende lid beweeglijk ver- 
bonden. Daar het een weinig in den kop kan teruggetrokken 
worden, kan het misschien den dienst van een kogelgewricht 
verrichten. Het tweede, derde en vierde lid zijn onderling nage- 
noeg even lang; het vierde vertoont aan de eene zijde eene dunne 
chitinelijst, die in de lengte verloopt. Het vijfde sprietlid is vrij 
kort en breeder dan de andere, het loopt spits toe en vertoont 
eenige sterker gechitiniseerde punten. 
Vóór de sprieten zijn de bovenkaken ingeplant. Zij zijn eenigszins 
sikkelvormig, maar met een breeden kant onder het epistomum 
aan den koprand verbonden. Beide kaken zijn haakvormig naar 
elkaar toegebogen. De linker kaak strekt zich iets verder naar voren 
uit dan de rechter, zoodat bij gesloten kaken de punt van de 
linker over die van de rechter heengrijpt. Zoo bevindt zich ook de 
kies (zie later) van de linker kaak vóór die van de rechter. Aan 
de bovenzijde loopen de buitenranden der punten wat schuin naar 
beneden af, zoodat de onderzijde der kaken op die plaats min of 
meer hol wordt. Vóór de eindpunt vindt men aan de rechter 
bovenkaak nog één tandje, aan de linker, ongeveer daartegenover, 
