322 EEN VIJAND VAN HET SUIKERRIET. 
achterrand der oogen in den prothorax teruggetrokken. Het uit- 
stekende gedeelte van den kop heeft eene hoogte van + 1 mm. 
en eene grootste breedte van 23 mm. 
De kleur van de bovenzijde wisselt af. Soms is zij zuiver bruin, 
vooral op de dekschilden, terwijl kop en halsschild meer eene 
violetzwarte tint vertoonen. Deze tint strekt zich met verschillende 
nuances ook wel over de dekschilden uit, terwijl ook een metaal- 
groene weerschijn soms voorkomt. Deze is sterker bij de exem- 
plaren uit het Leidsche Museum dan bij die, welke ik uit Pasoeroean 
ontving. De onderzijde is lichter of donkerder bruin of zwart. 
Van den voorrand van den prothorax af valt de voorzijde van 
den kop vrij steil, tamelijk gewelfd, naar beneden en is door eene 
lijn gescheiden van een vooruitstekenden rand (epistomum), die, 
van voren het breedst en zeer weinig uitgeschulpt, naar beide 
zijkanten tot aan of bijna tot aan den prothorax verloopt en 
de oogen meer of min volkomen in eene bovenste en eene onderste 
helft verdeelt. De oogen zijn verschillend van tint, van licht geel- 
bruin tot bijna zwart. Zij liggen aan de achterhoeken van den 
kop, vlak voor den prothorax. 
De onderzijde des kops is voorzien van eene knobbelvormige ver- 
dikking in het midden, die bij onderzoek uit de opeengepakte 
monddeelen blijkt te bestaan. Neemt men het epistomum weg, 
dan is deze verdikking de onmiddellijke voortzetting van het kopge- 
deelte der bovenzijde. Aan den voorrand der oogen, zijdelings van. 
de monddeelen, zijn de sprieten ingeplant, die in ingetrokken toe- 
stand in eene groefachtige uitholling aan de binnenzijde der oogen zijn 
gelegen, met het knotsje binnenwaarts gekeerd, terwijl zij in uit- 
gestoken stand een eindweegs onder den voorrand des kops uitsteken. 
Deze sprieten zijn ongeveer 1 mm. lang. Het eerste lid neemt 
de helft van deze lengte in, aangenomen dat men het knobbel- 
vormige uiteinde, waarmede het aan den kop bevestigd is, niet 
als afzonderlijk lid beschouwt, wat men m. i. wèl moet doen. Na 
dit groote lid komt een kleiner, en dan volgen vijf nog kleinere 
leden, die als een afzonderlijk deel aan het vorige met smalle basis 
zijn vastgehecht en een weinig breeder worden naar het einde; 
