VERSLAG. xLÎ 
Laglatsia fascipennis, ook met gesteelde oogen; door de 
zwarte dwarsbanden der vleugels onmiddellijk van L. Koch 
de Meij. te onderscheiden. 
Wat het gebruik van dergelijke gesteelde oogen betreft, 
vestigt Spr. de aandacht op eene waarneming, die hij vindt 
opgeteekend in de reisbeschrijving door het oosten van de 
Transvaal (van A. J. T. Janse, De Natuur, 1913, p. 149) en 
waarin de auteur het volgende vermeldt: „ik had mij nooit 
rekenschap kunnen geven van het nut van zulke gesteelde 
oogen, tot ik op zekeren dag het diertje gadesloeg in den 
ruststand, zich vasthoudend aan de onderzijde van een blaadje 
met één oog over den rand van het blad naar boven kijkend, en 
toen ik bij mijzelven het nut van gesteelde oogen stond vast 
te stellen, dwaalden mijne oogen over andere blaadjes van 
denzelfden boom, en... . zwarte oogjes konden bij tien- 
tallen geteld worden; ééne lichte beweging met hand of 
hoofd was voldoende om de puntjes te doen verdwijnen. Ze 
hebben, zou ik haast zeggen, de kunst uitgevonden van om 
een hoek te zien.” In elk geval blijkt hieruit, dat de dieren 
met de aanwezigheid der oogstelen hun voordeel doen. 
Tenslotte vermeldt Spr., dat het hem gelukt is, ook van 
de Pipunculiden de wijze van openspringen der püparia 
nauwkeurig na te gaan. Voor de overige groepen der Cy- 
clorrhapha werd dit proces reeds vroeger door hem bestudeerd. 
Bij de Pipunculiden wordt, evenals bij de Syrphiden en 
Eumyiden, een halfbolvormig kapje afgeworpen, dat hier echter 
in 4 stukken uiteenvalt. De grenzen dezer stukken ten op- 
zichte van de segmentgrenzen werden vastgesteld en het 
bleek hierbij, dat de overeenkomst met de laatstgenoemde 
groep het grootst is. Toch zijn er afwijkingen, zoodat aan- 
genomen moet worden, dat ook hier weder een gelijk resultaat 
langs verschillende wegen bereikt werd. 
De heer H. A. de Vos tot Nederveen Cappel deelt mede, 
