VERSLAG. Vv 
schijn treden en zich vrij bewegen kunnen), in andere gevallen 
daaruit te voorschijn treedt en dan het dier eenigen tijd kan 
blijven omgeven; zij hangt dan met de ledematen stijf tegen 
het lichaam gedrukt aan twee fijne draden, welke volgens 
de onderzoekingen van Pawlowa en Giardina bestaan uit de 
beide zeer lange en dunne cerci. Voor het verbreken van de 
eischaal is op het kopgedeelte dezer huid een ovaalvormig 
kapje van dikkere, meer geel gekleurde chitine aanwezig, 
welk kapje dus niet tot de buitenste eihuid behoort, zooals 
Giardina meende. Dat de eerste larvehuid, die dan in den 
regel bij of zeer spoedig na het verlaten van de eischaal 
wordt afgestroopt van een of ander apparaat is voorzien 
om de eischaal te breken, komt bij insecten dikwijls voor. 
In verschillende handboeken, zoo o. a. nog bij Henneguy, 
wordt deze 15 chitinehuid als het amnion betiteld, ten 
onrechte, want dit is een embryonaalvlies zonder chitine- 
vorming, dat bij insecten tijdens de ontwikkeling van het 
embryo wordt verbroken. 
De heer Büttikofer vertelt een en ander over een exemplaar 
van de z.g. „Wandelende bloem”, de tot de roofsprinkhanen 
„behoorende Hymenopus coronatus, den 28sten November 1912 
uit Buitenzorg in de Rotterdamsche Diergaarde aangekomen 
en daar gedurende 6 weken in het leven gehouden. 
Het werkwaardige diertje trok vooral de aandacht door 
zijn eigenaardigen lichaamsbouw en zijn teere kleuren, 
voornamelijk rose en chromaatgeel, die in verband met 
elkander een treffende gelijkenis opleverden met de bloem 
van een Orchidee, waarbij de bladvormig verbreede dijen 
van het laatste en voorlaatste paar pooten en het breede 
verticaal opgerichte achterlijf samen treffend de bloem- 
bladeren nabootsten. De zeer rudimentaire vleugels, wezen- 
lijk niet meer dan kleine stompjes, gaven aanleiding tot het 
