LXII VERSLAG. 
GILLAVRY beantwoordend, spreekt over Acarus libellulae en 
over de Genealogie der Hydrachniden. 
In de eerste plaats is DE GEER’s Acarus libellulae niet 
door dezen gevonden op de vleugels van eene der Lzdellula’s, 
maar onder het borststuk van een Agrion. DE GEER’s woorden 
luiden als volgt: 
„Le 17 Juillet j’ attrapai une petite Demoiselle qui avoit 
en dessous du corcelet un assemblage de neuf petits grains 
rouges, que je reconnus au microscope être des Mittes, plus 
petites que des graines de pavot, et qui se trouvoient fortement 
attachées à la peau de la Demoiselle, dont elles tiroient sans 
doute leur nourriture en la sugant”. 
In de tweede plaats leggen de ,,Hydrachniden” hunne 
eieren alle op den bodem van het water, waarin zij zich 
bevinden. De daaruit gekomen 6-pootige larven gedragen 
zich echter verschillend. Nemen wij aan, dat de ,,Hydrach- 
niden” afstammen van land-Acarz, dan zijn die larven, welke 
nog de meeste landgewoonten hebben, ook het naast ver- 
want aan de land-Acarz, en die, welke geen land-, maar 
watergewoonten aangenomen hebben, het verst er van ver- 
wijderd. Nu zijn ,,Hydrachniden” het naast verwant aan 
Thrombidiinae De larven van deze laatsten pa- 
rasiteeren op landdieren (zoowel warm- als koud-. 
bloedige). Het is wel merkwaardig, dat ook alle ,, Hydrachniden”- 
larven op koudbloedige dieren (voornamelijk op Insecten en 
Weekdieren) parasiteeren. Nog merkwaardiger is het, dat alle 
larven, zoowel van Z%rombidiinae als van ,,Hydrachniden”, ~ 
oerstigmata bezitten tusschen de coxae I en IJ! Daarom 
heeft Spreker dan ook al deze dieren (29 Mei 1909, Tijds. 
Ent. V. 52, p. 56) vereenigd onder eenen naam: Engono- 
stigmata (nov. divisio). 
Bestudeert men alle door PIERSIG (Deutschlands 
Hydrachniden) afgebeelde en beschreven larven, zoo 
treft het ons, dat van larven met harde buikvlakte de oer- 
