166 EDW. JACOBSON, BIOLOGICAL NOTES ON THE HETEROCERA. 
„Ook de koffieschildluis, voornamelijk de groene luis, 
wordt door vlinderrupsjes verdelgd, niet zelden met 
het gevolg, dat geheele koffieboompjes van deze luizen 
gezuiverd worden. 
Op de eene soort, een Pyralide of Lichtmot, is reeds 
op het Koffie-Congres te Malang door Prof. ZIMMERMANN 
attent gemaakt. De vleeschkleurige, plompe rupsjes 
leven onder een eivormig, bruin, coconachtig hulsel, 
dat zij op den rug medevoeren, en dat in hoofdzaak 
bestaat uit de samengesponnen velletjes en de harde 
rugschilden der aangevreten schildluizen. Onder dit 
deksel verborgen bewegen zich de rupsjes heel lang- 
zaam over de bladeren en dunne takjes heen en weiden 
er de luizen om zoo te zeggen af. 
Meestal vindt men verscheiden zulke rupsjes op korte 
afstanden van elkaar. Zij worden 6—8 mm. lang en ver- 
poppen zich onder het meergenoemde eivormige hulsel, 
dat zij echter voor de verpopping van onderen afsluiten, 
op de onderlaag vastplakken en van binnen met een 
laag spinsel bekleeden, waardoor het veel steviger wordt. 
Het vlindertje, dat een vlucht van 16--18 mm. heeft, 
is op de bovenzijde dof, donker roodbruin van kleur, de 
voorste rand der achtervleugels een weinig goudgeel en 
een driehoek aan de basis van dien vleugel donkergrijs. 
Op de onderzijde zijn de vleugels vuil aschgrauw, 
bij een schuine verlichting bronsachtig glanzend. Bi 
de mannetjes ziet men op den bovenkant der voor- 
vleugels langs den voorsten rand een onregelmatige, 
vetachtige, sierlijke, witte teekening, van waaruit een 
naar buiten convexe witte lijn, die het basale derde 
deel der vleugels begrenst, naar den achterrand loopt. 
Een dergelijke, zwak S-vormig gebogen lijn loopt dwars 
over de achtervleugels. Bij de wijfjes is van een derge- 
lijke teekening bijna niets te zien.” 
