26 



Toch mogen wij , naar ik meen , aan meijer toe- 

 geven , dat ten minste een negental wel onderschei- 

 den groepen in de geschriften van aristoteles 

 telkens terugkeeren , die ondanks menige onnaauw- 

 keurigheid of heter misschien onvolledigheid — het 

 doorslaand bewijs leveren voor de ongemeene scherpte 

 van zijnen blik. Maar alleen door den laatsten heeft 

 hij bij het opstellen zijner diergroepen zich laten 

 leiden. In het oog vallende natuurlijke verwantschap 

 ontging hem niet , en hij heeft zich daarvan tot zijn 

 doel bediend (op gelijke wijze als hij gebruik maakt 

 van soortgelijke uitdrukkingen uit het dagelijksch 

 leven ontleend) zonder echter opzettelijk naar derge- 

 lijke verwantschappen te zoeken : het laatste ware 

 hem tot het vormen van een stelsel onontbeerlijk 

 geweest. Kenmerkend is het echter, hoe al de 

 groepen van aristoteles ten duidelijkste blijken , 

 langs den weg der inductie gevormd te zijn (en de 

 allereerste sporen van klassificatie hebben immers 

 altoos dat karakter — gelijk schleiden zoo juist heeft 

 opgemerkt — ) en tegen den eenigen weg om te 

 geraken tot een begin van een systeem , reeds getui- 

 gende van eene hoogere ontwikkeling — den analy- 

 tischen — trekt hij te velde. De dichotomie valt 

 hij aan , en wijst er op , dat al de moeijelijkheden , 

 waarin zij ons brengen kan , worden vermeden , 

 zoodra men ophoudt , tot grondslag zijner verdeeling 

 zich te bedienen van slechts één enkel kenmerk. 

 En mogen 'er al een aantal plaatsen zijn te vinden 9 ), 

 waarin » het niet mogelijk is , het strenge bewust- 

 zijn der noodzakelijke beginselen eener klassificatie 

 en de sporen eener poging tot verdeeling te mis- 

 kennen"; te beweren, dat er bij aristoteles aan 



