het geen derzelver fehoonheid slui de eerfte weeken van Mai aanmerklijk vermeerdert. Zij vallen 
gerst laat in den Herfst af, en verfieren, in geval eene vroege vorst dezelven niet vernielt, de Heester 
nog met een helder groen, wanneer het reeds geel wordende Gras zijne kracht heeft verloren en de 
_ Thujas, de Puniperus en meer andere altoos groene gewasfén in hun bruinachtig winterkleed de nabij. 
heid van het bar fFrifoen verkondigen. Om deze reden ware deze Kornoeljeboom in niet te digte 
groepen te plaatfen, nevens de laatgroenende Bacharis halimifolia , Lonicera periclimenum, italicum 
de Genista sibirica, tusfchen welken de laatrijpende Vruchten van den Mespilus pyracantha en den 
dex aquifolium uitfteken, ftaande op een glanzig tapijt van Finca major en minor; omflingerd van 
de Hedera helin, die allen alsdan nog fchoonheden opleveren, wanneer de Asters en Solidago’s reeds 
uitgebloeid zijn, en de afgevallen Bladen van andere Boomen reeds onder den voet fchuifelen. Ook de 
Pulmonaria officinalis, het Cyclamen europaeum met hunne fchoongefchakeerde Bladen, de Zumaria. 
sapnoides verdienen eene plaats nabij het pad dezer groepen van den fchaarsgroenen November. 
De jonge Takken zijn bij de aannadering van den Herfst op de zonzijde eenigzins purperkleurig (e) 
doch aan de andere geelgroen (f); in den Winter zijn zij glanzig rood, hetwelk in het Voorjaar in 
geelgroen verandert „ met kleine bruine glanzige puntjes bezet, die in gevorderden ouderdom de Schors. 
der Stammen overtrekt , en dezelve Brijs en fcheurig doet worden. 
In (ommige Boomcatalogusfen wordt deze Heester Cornus novae Belgiae genoemd. 
