19 



duur, waaruit hij de hoeveelheden opgenomen O2 en afge- 

 geven CO2 en H 2 kon berekenen. 



3 e . Bepaling van het energie-verlies bij het kiemingsproces. 



Dit laatste werd berekend, door de verbrandingswarmte 

 te bepalen, volgens de methode van FRANKLAND en STOH- 

 MANN. Om volledige oxydatie van de te onderzoeken stoffen 

 te bewerken, werden deze gemengd met KCIO3. De warmte, 

 bij de verbranding vrijkomend, werd gemeten door middel 

 van een ijscalorimeter ; de gassen, die hierbij ontstonden, 

 werden door een lange gewonden buis, over een groote 

 uitgestrektheid door den calorimeter gevoerd, zoodat zij nog 

 zooveel mogelijk hun warmte konden afgeven. 



Als indicator van de hoeveelheid vrijgekomen warmte diende 

 kwik, dat, naarmate er meer ijs smolt, in grooter hoeveelheid 

 naar binnen werd gezogen. Door ijken werd bepaald, hoe 

 groot het gewicht van het kwik was, dat bij de vrijkoming 

 van de warmte-eenheid naar binnen verdween; zoodoende 

 kon men hierna omgekeerd het aantal caloriën berekenen uit 

 het gewicht van het opgenomen kwik. 



Door de wijze, waarop de verbranding plaats had, werd 

 het echter noodzakelijk nog verschillende correcties aan te 

 brengen. Om te beginnen moest natuurlijk de omzetting van 

 het KCIO3 in rekening worden gebracht; vervolgens werd 

 o. a. rekening gehouden met de warmte, ontstaan door de 

 wrijving van de verbrandingsgassen langs den wand van de 

 buis, met de afkoeling door uitzetting dier gassen enz. 



Al deze correcties aanbrengend, kon RODEWALD berekenen, 

 hoe groot het energie-verlies tijdens een bepaalden kiemings- 



