20 



duur was geweest. Het energie-verlies, op deze manier bepaald, 

 moest overeenstemmen met de hoeveelheid energie in vrijheid 

 gekomen door de, uit de elementair analyse berekende, hoe- 

 veelheid verademd materiaal. RODEWALD vond nu echter, 

 dat dit laatste bedrag aanmerkelijk grooter was en maakte 

 dus de veronderstelling, dat een deel van de energie van het 

 ademhalingsmateriaal behouden was gebleven door de vaste 

 stof, of dat anders misschien energie van buiten was opge- 

 nomen, (de kieming had in het donker plaats). Wat het eerste 

 punt betreft, zoo overwoog RODEWALD, dat van de kool- 

 hydraten zetmeel de grootste verbrandingswarmte had, zoodat 

 bij de vorming van cellulose enz. geen energie gebonden kon 

 zijn. Evenmin was dit het geval bij de vorming van ver- 

 schillende organische zuren, die in planten konden voorkomen, 

 en zóó bleef hem niets anders over, dan te veronderstellen, 

 dat de eiwitten tijdens de kieming energie hadden opgenomen, 

 misschien hierdoor, dat de som van de chemische energie der 

 splitsingsproducten van eiwitten grooter was, dan die der onge- 

 splitste eiwitten. In dit geval zouden de eiwitten het vermogen 

 hebben, vrije warmte in potentieele energie om te zetten. 



Ten slotte wees RODEWALD er op, dat, wanneer hij nu 

 tevens de warmte-ontwikkeling had kunnen meten, die bij 

 de kieming plaats heeft, hij had kunnen nagaan welk gedeelte 

 van de energie werd teruggehouden, om arbeid voor de 

 kiemingsprocessen te verrichten. De gegevens van BONNIER 

 kon hij niet ter vergelijking gebruiken, daar deze waarden 

 volgens hem veel te hoog waren. Deze vond dat 1 gram 

 kiemende zaden per minuut van tot 120 caloriën konden 

 afstaan. Gemiddeld zou dit dus 60 caloriën per minuut zijn 



