21 



geweest. De verbrandingswarmte van 1 gram rogge, boonen 

 of erwten was + 4800 caloriën ; kwamen dus bij de kieming 

 60 cal. per min. vrij, dan zouden de zaden in 4800 /6o = 80 min. 

 geheel geoxydeerd zijn, wat natuurlijk een onmogelijkheid was. 



Hierbij dient echter in het oog gehouden te worden, dat 

 RODEWALD zich hier beriep op een korte publicatie van 

 BONNIER in 1880, toen deze inderdaad ook nog maar zeer 

 onzekere resultaten met zijn calorimetrische proeven had ver- 

 kregen. Had RODEWALD gebruik kunnen maken van de 

 gegevens, door BONNIER in 1893 gepubliceerd, dan had hij 

 hierin waarschijnlijk wel een betere aanvulling van zijn eigen 

 waarnemingen gevonden. 



Een jaar na RODEWALD verscheen er een publicatie van 

 WlLSING (1884), die de bovengenoemde proeven precies zoo 

 heeft overgedaan, maar hierbij tot het tegenovergestelde 

 resultaat kwam. Berekende hij n.1. de hoeveelheid energie, 

 vrijkomend bij de oxydatie van het verdwenen ademhalings- 

 materiaal, dan vond hij, dat deze steeds kleiner was, dan het 

 energie-verlies, dat hij vond door het verschil in verbrandings- 

 warmte. WlLSING'S conclusie was dus: de bij de kieming 

 door stofwisseling vrijkomende energie wordt geheel in actueele 

 energie omgezet. Geen ophooping van potentieele energie in 

 de droge stof van de kiemplanten vindt plaats. Met andere 

 woorden, het energie-verlies in kiemend zaad verloopt precies 

 hetzelfde als wanneer dezelfde processen zich buiten de plant 

 hadden afgespeeld. 



Wat ten slotte betreft de hoeveelheid vrijgekomen energie, 

 berekend uit de hoeveelheid, uitgeademd koolzuur, zoo hebben 



