28 



de deksel heen, naar buiten treden. Door deze uiteinden 

 met de beide polen van een kleine batterij te verbinden, kan 

 men een zwakken stroom er door heen sturen, die het ijzer- 

 draadje doet gloeien en verbranden. Hierdoor zal de stof, 

 waarvan de verbrandingswarmte bepaald moet worden, en 

 die zich in een atmospheer van zulk een hooge zuurstof- 

 spanning bevindt, direct ontbranden. 



Dit kan in de bombe niet gepaard gaan met volume- 

 vergrooting ; de gassen, die bij de verbranding ontstaan, en 

 de zuurstof, die zich bij de warmte-ontwikkeling zou willen 

 uitzetten, blijven alle besloten in dezelfde ruimte als vóór 

 dien tijd, voluumverandering is hierin onmogelijk. Zoodoende 

 komt dus al de warmte, die bij de verbranding ontstaat, als 

 zoodanig vrij en kan berekend worden door de temperatuur- 

 stijging van het water in den calorimeter. 



De waterwaarde van de bombe + thermometer enz. zal 

 natuurlijk bepalen, hoe hoog de temperatuurstijging zal zijn 

 bij het vrijkomen van een bepaald aantal caloriën, Men moet 

 dus beginnen met het toestel te ijken; dit gebeurt, door er 

 een stof van een bekende verbrandingswarmte, (in dit geval 

 naphtaline) in te verbranden. Bij deze voorproeven en later 

 moet men er op letten, dat het water, waarvan nauwkeurig 

 het gewicht bepaald moet zijn, steeds tot op dezelfde hoogte 

 ten opzichte van de bombe komt te staan, want eigenlijk 

 brengt men bij de berekening der waterwaarde alleen dat ge- 

 deelte der bombe in rekening, dat onder water is gedompeld ; 

 het gedeelte, dat er boven uitsteekt, wisselt met de buitenlucht 

 uit van temperatuur, hierop heeft men echter geen controle. 



Bij de berekening dient men verder in het oog te houden, 



