29 



dat er behalve de stof, waarvan men de verbrandingswarmte 

 wil bepalen, nog twee andere warmtebronnen zijn, die in 

 rekening gebracht moeten worden. Ten eerste door de ver- 

 branding van het ijzerdraadje; is het gewicht hiervan nauw- 

 keurig bepaald, dan kan men uit de verbrandingswarmte van 

 ijzer, die bekend is, berekenen, hoeveel caloriën in dit geval 

 zijn vrijgekomen. 



De tweede bron van warmte-ontwikkeling wordt veroor- 

 zaakt door de verbranding van de stikstof, die in de bombe 

 aanwezig is. Om de grootte hiervan te bepalen, brengt men 

 in de bombe altijd een bepaalde hoeveelheid water (hier 

 10 c.M 3 ) aan, waarin het ontstane N2O5 oplost, onder vor- 

 ming van HNO3. De concentratie van dit zuur wordt na 

 afloop getitreerd ; uit de bekende vormingswarmte van HNO3 

 kan men dus berekenen, hoeveel caloriën dientengevolge zijn 

 vrijgekomen. 



Om het toestel te ijken werd wat naphtaline tot een pastille 

 geperst; het gewicht hiervan was 0.6084 gr. Nu werd de 

 pastille op het lepeltje gelegd, de bombe dichtgeschroefd en 

 gevuld met zuurstof, tot een druk van 20 atmospheren. 



De bombe werd toen in den calorimeter geplaatst, en deze 

 werd met water gevuld tot een bepaalde hoogte; dit water 

 had geruimen tijd in dezelfde kamer gestaan als de calori- 

 meter, zoodat het temperatuurverschil gering was. Onder 

 sterk roeren werd geregeld de temperatuur afgelezen. Nadat 

 de stijging, door uitwisseling met de omgeving, voldoende 

 regelmatig was geworden, werd deze met een tusschentijd 

 van 30 sec. eenige minuten lang nagegaan. Dan werd de 



