35 



De tarwekorrels, die voor de proef bestemd waren, werden 

 eerst altijd ongekiemd gewogen. (Ze waren dan luchtdroog). 



Dit gewicht vóór de kieming wordt bij de proeven als 

 het aanvang sgewicht aangeduid. 



In een glazen bak, met water gevuld, had de kieming 

 plaats ; op het water werd hiervoor een holle glazen ring 

 gelegd, waarover een gaasje strak gespannen was; deze dreef 

 aan de oppervlakte, zóó dat het gaas juist op het water 

 rustte. Hierop werden dan de tarwekorrels gelegd, die van 

 te voren niét in water geweekt waren. De glazen bak werd, 

 geheel in het donker opgesteld, in een kas geplaatst, waar 

 de temperatuur om 20° C. schommelde. 



Het is nu zeker te betreuren, dat de temperatuur tijdens 

 de kieming niet meer constant is geweest; een stijging boven- 

 of daling onder 20° had natuurlijk vrij grooten invloed op 

 het energie-verlies, zoodat na een gelijk aantal dagen het 

 kiemingsstadium misschien niet altijd precies hetzelfde is ge- 

 weest. Veel scheelde dit nu wel niet, daar de schommeling 

 in den regel niet grooter was dan van 18° — 22°. 



Ik heb nog getracht de zaden te laten kiemen in een kamer 

 van constante temperatuur, zich in het laboratorium bevin- 

 dend, maar het bleek, dat de kieming hier veel ongelijk- 

 matiger en minder snel plaats had dan in de kas, wat misschien 

 voor een groot gedeelte aan den schadelijken invloed van het 

 gas was toe te schrijven, waarmee deze kamer op tempera- 

 tuur werd gehouden, of wellicht aan een te gering vochtig- 

 heidsgehalte van de lucht. In ieder geval waren deze 

 onregelmatigheden veel grooter dan die, tengevolge van de 

 temperatuurschommelingen in de kas, zoodat voor het leveren 



