Warmte-ontwikkeling bij de kieming* 



In de volgende reeks proeven heb ik getracht, de warmte- 

 ontwikkeling, die bij de kieming van tarwekorrels plaats heeft, 

 dadelijk te meten. 



Het principe, dat aan deze bepalingen ten grondslag lag, 

 was in het kort als volgt: met waterdamp verzadigde lucht, 

 die op een bekende, constante temperatuur was gebracht, 

 streek met constante snelheid langs kiemende tarwekorrels; 

 deze gedroegen zich als een voortdurende warmtebron; de 

 lucht, die er dus langs streek, moest stijgen in temperatuur. 

 Mat men nu het temperatuurverschil der in- en uitstroomende 

 lucht, terwijl deze laatste een bekende doorstroomingssnelheid 

 had, dan zou men in het ideale geval, wanneer verder absoluut 

 geen warmtegeleiding plaats had, uit de bekende warmte- 

 capaciteit van de lucht, de hoeveelheid vrijgekomen warmte 

 kunnen berekenen. Bovendien moest daarbij de ruimte, waarin 

 zich de kiemplanten bevonden, geheel verzadigd zijn met 

 waterdamp; was dit niet het geval, dan zou er bij de kie- 

 ming verdamping plaats hebben, waardoor warmte aan de 

 waarneming onttrokken zou worden. 



Ofschoon nu dit principe bij den gang der proeven niet 

 uit het oog is verloren, bleek het in de praktijk toch heel 

 wat bezwaren op te leveren en het is mij dan ook niet ge- 

 lukt deze alle te overwinnen. 



