46 



door de kiemende tarwekorrels afgestaan, zou in het Dewar'- 

 sche vat slechts zeer weinig door geleiding verloren gaan; 

 het allergrootste deel zou gebruikt worden, om de langs- 

 strijkende lucht te verwarmen, terwijl de thermometers dienden 

 om nauwkeurig het temperatuurverschil te meten van de lucht, 

 vóór en nadat deze langs de kiemende tarwekorrels was 

 gestreken, met een doorstroomingssnelheid geregeld op 3 L. 

 in het uur. 



Zoo eenvoudig als theoretisch deze gang der proefneming 

 schijnt, zoo onmogelijk bleek het, in de praktijk langs dezen 

 weg eenig resultaat te verkrijgen. 



De moeilijkheden kwamen reeds voor den dag bij de meest 

 eenvoudige inrichting der proef. Bracht men n.1. in het geheel 

 geen warmtebron in het vat, dan moest natuurlijk na verloop 

 van tijd de in- en uitstroomende lucht op gelijke temperatuur 

 komen. Dit zou eenigen tijd in beslag nemen, want het vat 

 was, bij het in elkaar zetten van het toestel, nooit precies 

 op dezelfde temperatuur als het water, waarvan de tempera- 

 tuur constant was. 



Bij de proefneming bleek echter, dat het zeer lang, zeker 

 wel 12 uur duurde, voordat deze toestand bereikt was. De 

 oorzaak hiervan was waarschijnlijk in hoofdzaak de volgende: 

 het temperatuurverschil van het vat en het omringende water 

 moest verdwijnen door uitwisseling door middel van de door- 

 stroomende lucht. In de eerste plaats was nu de warmte- 

 capaciteit van de lucht uiterst gering in vergelijking met die 

 van het Dewar'sche vat, en in de tweede plaats bevorderde 

 een doorstroomingssnelheid van slechts 3 L. in het uur deze 

 uitwisseling ook al zeer weinig. 



