10 



groeiende jonge planten; bij verhoute deelen heeft hij deze 

 eigen temperatuur echter nooit kunnen aantoonen. 



Wordt er gesproken over warmte-ontwikkeling in planten- 

 deelen dan is hiervan wel het meest bekende en meest be- 

 studeerde voorbeeld : de familie der Araceae. Het eerst werd 

 dit verschijnsel door LAMARCK in 1777 waargenomen en sinds 

 dien hebben talrijke onderzoekers zich er mede bezig gehou- 

 den (DE SAUSSURE, TREVIRANUS, VROLIK en DE VRIESE, 



Raspail, van Beek en Bergsma, Leick). 



Dat deze warmte-ontwikkeling zeer opvallend is, blijkt wel 

 uit de wijze, waarop een zekere onderzoeker HlIBERT, op 

 het eiland Bourbon, op dit feit opmerkzaam werd gemaakt. 

 Hij had n.1, een blinde moeder, die, op een dag in den tuin 

 zittende, getroffen werd door een aangename bloemengeur, 

 en bij het betasten dier bloemen bemerkte, dat deze buiten- 

 gewoon warm aanvoelden. Haar zoon, aan wien zij deze 

 ontdekking vertelde, vond hierin aanleiding temperatuur- 

 metingen uit te voeren aan deze bloem : Arum cordifolium, 

 die waarschijnlijk synoniem is met de, door VROLIK en DE 

 VRIESE met den naam van Colocasia odora bestempelde 

 plant, waarbij deze de temperatuurstijging nagingen. 



Behalve TREVIRANUS en RASPAIL waren dan ook alle onder- 

 zoekers het er over eens, dat men hier inderdaad te doen had 

 met een bepaalde warmte-ontwikkeling door de bloem zelf. 



TREVIRANUS (1829) trachtte echter een verklaring te geven, 

 die berustte op een verschil in geleidingsvermogen van de 

 verschillende deelen der bloem, waardoor een gedeelte, dat 

 minder goed de warmte zou wegleiden, den indruk zou maken 

 warmer te zijn dan een ander gedeelte. 



