plantendeelen door middel van thermonaalden ; deze wijze van 

 proefneming was hem door BECQUEREL aan de hand gedaan. 



Hij koos hiervoor plantendeelen, die zooveel mogelijk dezelfde 

 afmetingen hadden en merkte op, dat, wanneer hij ter ver- 

 gelijking een plant gebruikte, die eenigen tijd geleden gedood, 

 en dientengevolge veel droger was, deze steeds een hoogere 

 temperatuur had dan het levende exemplaar. Dit schreef hij 

 toe aan de verdamping, die in het laatste geval veel sterker 

 was, en dus veel meer warmte moest onttrekken. Daarom 

 doodde hij een plant in warm water en gebruikte deze on- 

 middellijk daarna als vergelijkingsmateriaal ; nu was werkelijk 

 de temperatuur in de levende plant hooger dan in de gedoode; 

 in beide gevallen had er wel verdamping plaats, maar in de 

 levende plant werd hieraan meer weerstand geboden. In beide 

 was echter de temperatuur lager dan die van de omgeving, 

 zoodat men, meende DUTROCHET, op grond hiervan haast 

 geneigd zou zijn, in plaats van een „chaleur vitale" een „froid 

 vital" aan te nemen. 



Maar nu hij bemerkt had, hoe groot de rol van de ver- 

 damping bij deze verschijnselen was, heeft hij getracht, deze 

 bij zijn verdere proeven zooveel mogelijk buiten te sluiten. 

 Hij bracht hiertoe de beide plantendeelen in een, met water- 

 damp verzadigde, ruimte, waarin hij de temperatuurmetingen 

 uitvoerde, en nu steeg werkelijk de temperatuur van het 

 levende plantendeel boven die van de omgeving. 



Hiermee had hij dus voor 't eerst een hoogere eigen- 

 temperatuur van de plant aangetoond. Hij wees er echter 

 nadrukkelijk op, dat hij deze uitsluitend gevonden heeft bij 

 kruidachtige deelen, voornamelijk vegetatiepunten en sterk 



