scheid tusschen warmte, vrijkomend bij chemische processen en 

 bij levensprocessen en meende te kunnen aantoonen, dat deze 

 voornamelijk van de laatste afkomstig was, daar zaden met 

 zeer weinig reservevoedsel als bijv. klaver, ook een aanzienlijke 

 temperatuurverhooging veroorzaakten. 



Zijn proeven werden eenige dagen lang voortgezet, totdat 

 eindelijk zure gisting en schimmel optraden. Dat de tempera- 

 tuur-verhooging hieraan niet van het begin af was toe te 

 schrijven, bewees hij, door de tarwekorrels vóór de proef- 

 neming te dooden ; in dit geval vond hij gedurende de eerste 

 dagen geen temperatuurverhooging, maar pas later begon deze 

 op te treden, als gevolg van de gisting. 



Bracht hij kiemplanten, die reeds eenige dagen oud waren, 

 in het vat, dan steeg de temperatuur ook; dan was waar- 

 schijnlijk de omzetting van zetmeel in suikers reeds geheel 

 afgeloopen, zoodat, volgens GOEPPERT, de temperatuurstijging 

 dan duidelijk niet meer aan chemische processen, maar aan 

 de „levenskracht" was toe te schrijven. Bij t>péénpakking van 

 volwassen planten vond hij ook een temperatuurstijging, maar 

 veel geringer dan bij de kieming. 



Ofschoon deze onderzoekingen in dien tijd zeker zeer ver- 

 dienstelijk waren, valt er toch op aan te merken, dat de 

 kieming wel onder bijzonder ongunstige omstandigheden plaats 

 had, zoodat gisting waarschijnlijk al zeer spoedig begon en 

 het dus niet te verwachten was, dat men, op deze manier 

 voortgaande, een juist beeld van de warmte-ontwikkeling door 

 planten in normale omstandigheden zou krijgen. 

 Een grooten vooruitgang brachten de proeven van DlITROCHET 

 (1840). Hij vergeleek de temperatuur van levende en gedoode 



