boomstammen en bracht hierin thermometers aan. In den 

 regel vond hij, dat de boom een hoogere temperatuur dan 

 de omgeving had, waaruit hij meende te mogen afleiden, dat 

 er in den stam een warmte-ontwikkeling plaats had. 



Legde hij een afgesneden dennetakje of een blad bij 28° 

 Fahrenheit op een bevroren vloeistofoppervlak, dan was na 

 eenige minuten de plek onder dit takje of blad ontdooid, 

 wat volgens hem ook weer een bewijs was voor de warmte- 

 ontwikkeling van deze deelen. 



Ook SCHöPF (1788) meende, dat een plant, die eenmaal 

 bevroren was geweest, onmogelijk verder kon leven, maar 

 dat zij door de „levenskracht" in staat werd gesteld, tot op 

 zekere hoogte weerstand aan de kou te bieden. 



In zooverre echter klopten de gegevens van SCHöPF niet 

 met die van HlINTER, als hij tevens aantoonde, dat 's zomers 

 de temperatuur van den boom meestal onder die van de 

 omgeving bleef. Was deze in staat 's winters weerstand aan 

 de kou te bieden, zoo stond hier in ieder geval tegenover 

 het vermogen om zich 's zomers tegen te groote warmte te 

 vrijwaren. Hij zocht hier dus naar een reguleerende inrichting 

 en meende die te vinden in de afwisseling van assimilatie en 

 dissimilatie. Overdag heeft het assimilatie-proces plaats, waarbij 

 warmte uit de plant verdwijnt; maar, zooals INGENHOUSZ 

 reeds had aangetoond, heeft er 's nachts een tegenovergesteld 

 proces plaats en SCHöPF vroeg zich zelf nu reeds af, of dit 

 misschien een bron van warmte voor de plant kon zijn. Daar 

 hij echter meende dat dit laatste proces uitsluitend door de 

 bladen werd uitgevoerd, zou deze warmtebron 's winters ver- 

 vallen. Hij vergeleek de boomen in dien tijd van het jaar 



