waardig energie-verlies plaats vindt. Het kiemingsproces be- 

 gint met wateropname ; bij deze imbibitie komt reeds warmte, 

 dus energie, vrij. Laat men de kieming nu in 't donker plaats 

 hebben, dan is verder een energie-opname van buiten door 

 koolzuur-assimilatie onmogelijk; al de energie, die voor de 

 ontwikkeling noodig is, moet door de reservestoffen geleverd 

 worden. Deze gaan zich dan ook splitsen in minder hoog- 

 moleculaire verbindingen, terwijl de ademhaling van het begin 

 der kieming af gestadig in sterkte toeneemt, dus al vast twee 

 processen, waarbij energie beschikbaar komt. Voor een groot 

 gedeelte wordt deze energie gebruikt, hetzij voor synthesen, 

 waardoor bouwstoffen geleverd worden voor de groeiende 

 plant, hetzij voor het tot stand komen van osmotischen druk, 

 voor het overwinnen van weerstanden, die bijv. de wortels 

 bij hun groei kunnen ondervinden enz. enz. Een gedeelte 

 van de energie wordt echter ook als warmte aan de omgeving 

 afgestaan, misschien als een noodzakelijk, maar schadelijk 

 verlies, misschien ook als onmisbare voorwaarde voor het 

 levensproces. In dit speciale geval bij kiemende tarwekorrels 

 en in het algemeen in het plantenrijk is het waarschijnlijker, 

 dat deze warmte-afgifte een „verlies" beduidt, dan wel „on- 

 misbare levensvoorwaarde" is, daar toch slechts in enkele 

 uitzonderingsgevallen deze vrijkomende warmte in staat is, 

 de plant op een hoogere temperatuur dan de omgeving te 

 houden en in deze gevallen dan nog maar voor zeer korten 

 tijd en op een zeer wisselende temperatuur, al naar gelang 

 van de uitwendige omstandigheden (vochtigheidstoestand van 

 de lucht o. a.). 



Wil men nu een denkbeeld krijgen van de energie-om- 



