INLEIDING. 



Het meest algemeene kenmerk voor het stoffelijk leven, 

 zoowel in het dierenrijk als in het plantenrijk, van de hoogst 

 georganiseerde tot de meest eenvoudige organismen, is wel 

 hierin gegeven, dat het leven steeds gebonden is aan een 

 voortdurende afwisseling van energie-opname en -afgifte. 



Energie-opname — in 't algemeen is dit het assimilatieproces ; 

 energie kan in den vorm van vast voedsel van buiten worden 

 opgenomen, het licht kan de noodige energie leveren enz. 

 Daartegenover staat de energie-afgifte, het dissimilatie-proces, 

 waarbij de opgenomen energie weer in vrijheid wordt gesteld, 

 en ten dienste komt van alle mogelijke levensprocessen. 



Na deze zeer algemeene beschouwing over energie-om- 

 zettingen in de levende natuur, wil ik één bepaald geval 

 nader bespreken, n.1. de energie-omzettingen, die bij de kie- 

 ming van tarwekorrels in 't donker plaats hebben. 



Tijdens de rijping van het koren heeft het zaad een grooten 

 voorraad reservevoedsel verzameld; in deze periode wordt 

 dus een hoeveelheid energie opgehoopt, die het kiemplantje 

 ter beschikking zal vinden, wanneer het hieraan behoefte 

 heeft voor de eerste ontwikkeling. Na dien tijd is het droge 

 zaad zóó, bijna onveranderd, blijven liggen ; de ademhaling 

 is in^dien tijd zoo uiterst gering, dat hierdoor geen noemens- 



