62 



gekiemde tarwekorrels, die echter van te voren bij 100° in de 

 droogstoof, gedood waren, in het toestel werden gebracht. De 

 kieming en de daarmee gepaard gaande warmte-ontwikkeling 

 vonden in dit geval niet plaats; men zou dus verwachten, 

 dat, nu er zich geen bepaalde warmtebron in het toestel 

 bevond, de naalden op gelijke temperatuur zouden blijven 

 en dat dientengevolge het lichtbeeldje op den nulstand zou 

 blijven staan. 



Dit was echter niet het geval bij dergelijke waarnemingen; 

 steeds overschreed het lichtbeeldje den nulstand en wel in 

 dien zin, dat deze uitwijking een hoogere temperatuur voor 

 de bovenste thermonaald aangaf. De lucht was dus klaar- 

 blijkelijk op zijn weg door het vat heen toch op de een of 

 andere manier in temperatuur gestegen. Waar in dit geval 

 de warmtebron school, was niet duidelijk; de gedoode kiem- 

 planten waren geheel geïmbibeerd en op kamertemperatuur 

 wanneer ze voor de proef werden gebruikt. 



Bij eenige herhalingen van deze waarnemingen vertoonde 

 zich steeds deze uitwijking van het lichtbeeldje op de ver- 

 deelde schaal, die + 8 c.M. bedroeg, maar hier omheen nog 

 vrij groote schommelingen kon vertoonen. 



Werd deze proef uitgevoerd bij een temperatuur van 25° 

 of van 35° van het omringende water, dus ook van de binnen- 

 stroomende lucht, dan was deze temperatuur van geen invloed 

 op de grootte van de uitwijking; het temperatuurverschil, dat 

 bij deze beide temperaturen ontstond, was geheel vergelijkbaar, 

 met andere woorden, in beide gevallen was de uitwijking van 

 het lichtbeeldje ± 8 c.M. 



Om met zekerheid uit te maken of deze gedoode kiem- 



