22 — RANGSCHIKKING DER PLANTEN. — 



verschillende soorten meent te moeten houden. Evenzoo rekenen sommige 

 botanici twee soorten tot eenzelfde geslacht en meenen weer andere ze 

 voor verschillende geslachten te moeten houden. 



Verwante geslachten worden tot familiën, verwante familiën tot orden, 

 deze tot klassen, verwante klassen tot afdeelingen en deze tot groepen 

 vereenigd. Zoo ontstaat het geheele stelsel, dat nu een natuurlijk stelsel 

 heet, omdat hier de natuurlijke verwantschap als beginsel bij de rangschik- 

 king ten grondslag ligt. 



Toch staat ook in de tegenwoordige natuurlijke stelsels nog steeds de 

 bouw der bloem op den voorgrond en hebben zij in zooverre nog steeds 

 iets kunstmatigs. 



Ook Linnaeus onderscheidde reeds soorten en vereenigde ze tot geslachten. 



Het stelsel, dat in deze flora is gevolgd, is dat van A. W. Eichler. 



Wat de namen betreft, die aan de planten worden gegeven, is het be- 

 ginsel van die nomenclatuur ook weer afkomstig van Linnaeus. Hij begreep, 

 dat de wetenschappelijke namen voor de planten niet ontleend konden worden 

 aan de eene of andere levende taal, daar er dan geen kans op zou zijn, 

 dat zij algemeen in gebruik kwamen. Daarom koos hij daarvoor de Grieksche 

 en de Latijnsche taal en trachtte in de woorden de eene of andere eigen- 

 schap weer te geven. Aangezien in de flora steeds, waar het mogelijk is, 

 de afleiding der gekozen woorden is opgegeven , behoeft hier daarover niet 

 meer te worden gezegd. 



Nog iets moet hier echter worden meegedeeld. Linnaeus gaf aan iedere 

 plant twee namen , waarvan de eerste den geslachtsnaam , de tweede den 

 soortnaam voorstelt en ook aan deze wijze van benoemen is men na hem 

 geheel getrouw gebleven. Vele der namen, door Linnaeus gegeven, zijn nog 

 steeds in gebruik, andere zijn na dien tijd door verschillende plantkundigen 

 geconstrueerd , doch steeds is daarbij het voetspoor van Linnaeus gevolgd. 



Hierbij nog eene algemeene opmerking. Verschillende planten hebben als 

 soortnaam den naam gekregen, dien zij vóór den tijd van Linnaeus als 

 enkele naam bezaten. Deze naam is altijd een zelfstandig naamwoord en 

 wordt daarom met een hoofdletter geschreven. Zoo heette Dianthus Caryo- 

 phyllus vroeger alleen Caryophyllus, Aesculus Hippocastanum alleen Hip- 

 pocastanum enz. Soms bestond de vroegere naam uit 2 woorden, een 

 zelfstandig naamwoord en een bijvoegelijk naamwoord en dan heeft de plant 

 nu 3 namen, zoo heet de vroegere Flos cuculi nu Coronaria Flos cuculi. 



Het spreekt wel haast van zelf en er is reeds vroeger op gewezen, dat er 

 bij de verschillende plantkundigen geen volkomen eenstemmigheid bestaat 

 omtrent de soortnamen en evenmin omtrent de geslachtsnamen, zelfs niet 

 geheel omtrent de familienamen. Zoo doende komen dezelfde planten bij ver- 

 schillende beschrijvende botanici onder verschillende namen voor. Om nu toch 

 te weten, welke plant wordt bedoeld in ieder geval, voegt men achter den 

 geslachtsnaam, den soortnaam, verkort den naam van den botanicus, die aan 

 dat geslacht, die soort dien naam heeft gegeven. In deze flora is de nomen- 

 clatuur van den 2^" druk van den Prodromus Florae Batavae bijna geheel 

 gevolgd, doch vindt men bij verschillende planten synonymen opgegeven en 

 dan meest dezulke, waaronder de plant wel eens in ons land is genoemd. 

 Aan de volgorde der familiën in den Prodromus meende ik mij echter niet 

 te mogen houden , daar naar mijne meening de verwantschap der familiën 

 beter wordt uitgedrukt in het hier gevolgde stelsel van Eichler. 



