— LIJST VAN AANVULLINGEN EN VERBETERINGEN. — XIX 



Hlz. 419 regel 18 v. o. tot 16 v. o. vervallen en in plaats daarvan; 



hb. Plant niet distelachtifr Bladen handdeeüR. Bloemen wit of rood. 



aaa. Schermen samengesteld, maar de schermpjes hoofdjesachlic met manne- 

 lijke randhioemen. Vrucht met haakvormiye stekels bezet. 



Sanieala biz. 423. 



bbb. Schermen enkelvoudik'. Vrucht ons^estekeld. Üeelviuchtjes met 5 stompe, 



.getande . holle ribben. Omwindsel groot, gekleurd. Astrantia bIz. 424. 



bIz. 424 na regel 12 v. b. toevoegen: 



3=^. Astnintia L. 



A. major L. 



Deze plant is onbehaard. Uit den wortelstok komt een wortelroset van langgesteelde, in 

 omtrek rondachtig-hartvormige, handvormig 5-deelige bladen. De slippen zijn langwerpig- 

 omgekeerd eirond, spits, meest 2-3-spletig, ongelijk ingesneden gezaagd. De stengel is 

 rechtopstaand of opstijgend, fijn gegroefd en draagt slechts weinige, korter gesteelde of 

 zittende bladen, die kleiner dan de wortelbladen zijn. Alle bladen zijn van boven levendig 

 groen , van onderen witachtig groen. 



De stengel draagt verscheiden schermen, die uit 4-5, soms 6-8, aan de takken vaak uit 

 2-4 stralen bestaan, leder scherm is omgeven door een omwindsel, dat even lang als of 

 iets langer dan het scherm is en bestaat uit witte of rosé blaadjes met groene aderen en 

 groenen, spitsen top. De mannelijke bloemen komen in grooter aantal voor en zijn langer 

 gesteeld dan de vruchtbare. De bloemen hebben eirond-lancetvormige, stekelpuntige kelk- 

 tanden, de bloemkroonbladen zijn wit of roodachtig. De deelvruchtjes hebben 5 stompe, 

 getande, holle ribben. 6-9 dM. :^■. Juni— Augustus. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden-Europa voor. Zij 

 wordt bij ons wel als sierplant gekweekt en is bij Uithuizen (Gr.) verwilderd gevonden. 

 bIz. 426 regel 15 v. b. toevoegen: 3-6 diW. Gi. J u n i— A u g u s t u s. 



., 429 ., 11 V. o. 4-7-stralig veranderen in: 3-6-stralig. 



„ 432 „ 21 V. b. 12-24-stralig .. .. : 8-20-straIig. 



., 435 „ 16 V. b. toevoegen : 3-6 d M. ^. J u I i— S e p t e m b e r. 



„ 441 „ 25 V. o. „ : Westland. 



„ 454 „ 8 V. b. „ : Overveen . Scheveningen , Arnhem. 



„ 457 „ 13 V. b. „ : Rotterdam. 



„ 463 „ 10 V. o. s t r a 1 e n in b 1 a a d j e s veranderen. 



„ 466 „ 8 V. b. toevoegen: Maastricht. Rhenen . Viaardingen. 



„ 468 „ 26 en 27 v. b. a. v. wijzigen : 

 B. Bloemen in enkelvoudige schermen, door een vierbladig omwindsel omgeven. 



a. Bloemkroon donkerroodbruin. Schermen omstreeks half zoo lang als het witte 

 omwindsel. Bladen rondachtig-eirond. Stengel kruidachtig. Vrucht scharlaken- 

 rood (^' suecica blz. 469. 



b. Bloemkroon citroengeel. Schermen omstreeks eveniang als het geelachtige om- 

 windsel. Bladen eirond, lang toegespitst. Stengel houtig. Vrucht kersrood. 



C. mas blz. 469. 



blz. 469 na regel 6 v. b. 



C. suècica L Zweedsche kornoelje. 



Deze plant heeft een kruipenden wortelstok, waaruit dicht bijeen vele rechtopstaande 

 stengels komen, die vierhoekig, purperrood of purperrood aangeloopen zijn. beneden 

 schubvormige bladen dragen en naar boven kort vertakt zijn. De bladen zijn tegenover- 

 staand, zittend, rondachtig-eirond tot ovaal of omgekeerd eirond, spits. 5-7-nervig, de 

 onderste zijn kleiner dan de hoogere. 



De bloemen staan aan den stengeltop in een eindelingsch, gesteeld scherm, dat slechts 

 half zoo lang is als het 4-bladige, witte omwindsel. De bladen hiervan zijn min of meer 

 stomp. De bloemen zijn slechts 3 mM lang, donker roodbruin en staan op 2 mM lange 

 stelen. Zij hebben een 4-tandigen, gekleurden kelk, 4 langwerpige, spitse kroonbladen en 

 4 gele meeldraden. De vrucht is bolrond, kersrood en smaakt zoetachtig. 5-30 cM. :^. 

 Mei, Juni. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in moerassige plaatsen in hooge 

 venen, vooral in Noord-Europa voor. Zij is bij ons alleen in de buurt van Vries (Dr.) 

 gevonden. Men beschouwt haar als een relictplant uit den tijd, toen zich. na den ijstijd 

 op den morainebodem der gletschers vele venen vormden in kleine meren, die nog uit 

 den ijstijd v.aren overgebleven. Hier en daar vindt men die planten nu nog, maar zij 



11* 



