— DE NATUURLIJKE PLANTENFORMATIES IN NEDERLAND. — 41 



Liggen de weiden zeer hoog, zuodat de grondwaterspiegel na de over- 

 strooining zeer diep daalt, soms wei tot 1 Meter onder de oppervlakte, 

 dan is des zomers de bodem vaal< zoo droog, dat alle gevoelige planten 

 verwelken, dat van de grassen alleen die met kleinere stot'productie aan- 

 blijven groeien, b.v. Anthoxantlium odoratum , Agrostis vulgaris, de var. 

 nodosum van I^hleum pratense, Holcus lanatus, Avena flavescens, Briza 

 media, kleine vormen van Poa pratensis, Festuca rubra, Cynosurus cris- 

 tatus, Bromus inermis, Triticnm repens, Lolium perenne, terwijl verder 

 verscheiden planten, die aan droge, zonnige plaatsen eigen zijn, daarin 

 voorkomen. Deze weiden zijn door de kortheid van het gras voor maaien 

 zeer weinig geschikt, doch worden geweid, waarbij dan nog de droge 

 ligging voor het vee een voordeel is. 



Hei meest vruchtbaar zijn echter die weiden, waar voortdurend de 

 vochtigheidstoestand zoo is, dat zij in staat zijn een groote stofproduktie 

 te geven, waardoor er hoogc grassen kunnen groeien, vooral Phleum pra- 

 tense, Alopecurus pratensis, Arrhenatherum elatius, Poa pratensis en trivialis, 

 Festuca elatior enz. Zulke weiden geven bij het maaien een groote op- 

 brengst aan hooi. Dit maaien heeft ook nog voor, dat daardoor tal van 

 onkruiden worden vernietigd en aangezien het vóór de zaadvorming ge- 

 schiedt, wordt daardoor de vertakking der grassen bevorderd en het dichter 

 aaneensluiten der zode bevorderd. Het beweiden door vee heeft het nadeel, 

 dat dit de smakelijkste grassen het eerst opzoekt en afbijt, terwijl het de 

 minder goede en de onkruiden, vooral de stekelige en minder goed sma- 

 kende laat staan , zoodat deze alle gelegenheid hebben , zich verder te 

 ontwikkelen en langzamerhand de betere soorten verdringen. 



Op de goede weiden wordt de graszode hoofdzakelijk gevormd door 

 Poa pratensis, P. trivialis en P. serotina, Festuca pratensis, Dactylis glome- 

 rata, Cynosurus cristatus, Alopecurus pratensis, Lolium perenne, Hordeum 

 secalinum, Phleum pratense en een weinig Anthoxanthum odoratum. 

 Minder goede grassen . die dan ook op weilanden van mindere qualiteit 

 voorkomen, zijn Festuca ovina, Agrostissoorten , Bromus mollis , Holcus 

 lanatus met Hierochloa odorata als plaatsvervangster der Anthoxanthum , 

 terwijl op zoog. zure grasgronden voorkomen Molinia coerulea, Aira caespi- 

 tosa. Triodia decumbens, benevens een groot aantal planten van ver- 

 wante familiën als Juncus-, Scirpus-, Eriophorum- en Carexsoorten , die 

 het zoog. blauwe of zure gras dier weiden vormen. 



Behalve grassen komen in de weiden tal van planten voor, tot andere familiën 

 behoorend. Wij noemen slechts Taraxacum officinale, Bellis perennis, Leon- 

 todon autumnalis, Chrysanthemum Leucanthemum, Achillea Millefolium, Cam- 

 panula rotundifolia, Plantago-, Ranunculus-, Cerastium- en Trifoliumsoorten , 

 Daucus Carota, Pimpinella- en Carumsoorten, waarbij nog tal van andere, 

 ook al weer afhankelijk van het vochtigheidsgehalte van den grond. 



Dat de weidegrassen, die dunne, vlakke, buigzame en kale bladen 

 bezitten met een dunne opperhuid (dus een hygrophilen bouw hebben) vrij 

 wat vocht noodig hebben , omdat de bladen geen of weinig beschuttende 

 middelen tegen overmatige verdamping bezitten, spreekt nu van zelf. Dat het 

 meest overblijvende planten zijn, behoeft ons evenmin te verwonderen, 

 daar de een- en tweejarige (afgezien van de half parasitisch levende Alec- 

 torolophussoorten) geen plaats en licht vinden om zich te ontwikkelen. Dat 

 eindelijk de weidegrassen meest zodevormend zijn b.v. Aira caespitosa, 

 Avena pubescens, Dactylis glomerata, Alopecurus pratensis, Anthoxanthum 



