56 — DE NATUURLIJKE PLANTENFORMATIES IN NEDERLAND. — 



De watergewassen kan men verdeden in zoetwater-, brakwater- en zee- 

 gewassen. Tot de brakwatergewassen behooren Ruppia, Zannichellia, 

 Batrachium Baudotii en confusum, Potamogeton pectinatus, tot.de zeege- 

 wassen Zostera. Deze plant is door hare lange, bandvormige bladen uit- 

 stekend geschikt om de sterke zeestroomingen te weerstaan. Zij vormt 

 door hare ver rondkruipende wortelstokken uitgespreide dichte gras- 



oene, onderzeesche weiden. In water dieper dan 14 M. komt de plant 

 niet voor, de diepte is ook afhankelijk van de helderheid van het water. 



b. O e v e r p I a n t e n. 



De oevervegetatie sluit in vele opzichten aan die der moerassen aan. 

 Een wezenlijk verschil is echter , dat de oevers aan de vrije watervlakte 

 grenzen, dus steeds met zuurstofrijk water, dat ook veelal vrijwat voedings- 

 stoffen opgelost bevat, bespoeld worden, zoodat de daar groeiende planten 

 in dat opzicht in een gunstige conditie verkeeren. Dat de groei ook hier 

 weder laat begint, is natuurlijk aan den invloed van het water toe te 

 schrijven, dat eerst veel later warm wordt. 



Wat aan de oevers der wateren groeit, zal grootendeels afhangen van 

 de waterbeweging. Is deze gering, zoodat de oever niet door golfslag 

 veranderd wordt en blijft het water vrijwel even hoog, dan kan zich een 

 boom- en heestervegetatie ontwikkelen, die vooral bestaat uit Alnus- en 

 Salixsoorten , ook boomachtige als Salix alba, fragilis en amygdalina, met 

 eenige kruidachtige planten er onder. Rijst en daalt het water van tijd tot 

 tijd , doch is overigens de golfbeweging althans gedurende den zomer niet 

 sterk, dan ontstaat een vegetatie van hooggroeiende kruidachtige gewassen, 

 waarin het riet den boventoon voert. Is er echter een sterke golfbeweging, 

 dan is de oever kaal of weinig begroeid. 



De vegetatie der oeverplanten onderscheidt zich van die der echte water- 

 planten , die in den bodem wortelen, doordat de bladen hier ook boven de 

 wateroppervlakte uitsteken. 



Toch blijkt dat de grens tusschen deze en de waterplanten niet scherp is 

 te trekken, getuige de amphibische soorten, als Polygonum amphibium. 



De flora der hooggroeiende gewassen bestaat hier vooral uit Monocotyleae, 

 in de eerste plaats uit de familie der grassen als Phragmites communis, Pha- 

 laris arundinacea. Glyceria aquatica, verder Scirpus lacustris, Tabernae- 

 montani, pungens, triqueter en maritimus, Cladium Mariscus, Carex filifor- 

 mis, acutiformis, riparia en acuta, de 2 Typhasoorten, Sparganium ramosum 

 en simplex, .Alisma Plantago, Sagittaria sagittifolia, Butomus umbellatus, 

 Juncus obtusitlorus, Acorus Calamus, Iris Pseudacorus. Verder komt Equi- 

 setum limosum en van Dicotylae Rumex Hydrolapathum, Urtica dioica, Ra- 

 nunculus Lingua, Thalictrum flavum, Cochlearia Armoracia, Nasturtium 

 amphibium, Ulmaria palustris, Hypericum tetrapterum, Epilobium hirsutum 

 en parvitlorum. Lythrum salicaria, Cicuta \irosa, Sium latifolium , Oenanthe 

 aquatica, Lysimachia vulgaris en thyrsiflora, Convolvulus sepium, Solanum 

 Dulcamara, Symphytum officinale, Lycopus europaeus , Stachys paluster, 

 Valeriana officinalis, Eupatorium cannabinum, Senecio paluster en Sonchus 

 paluster voor. Daartusschen groeien als kleinere planten Polystichum The- 

 lypteris, Leersia oryzoides, Glyceria fluitans, Catabrosa aquatica, Scirpus 

 paluster, eenige Carexsoorten , Calla palustris, Polygonum amphibium, 

 Ranunculus Flammula, Nasturtiumsoorten, Berula angustifolia, Oenanthe 



