70 — DE NATUURLIJKE PLANTENFORMATIES IN NEDERLAND. — 



maken. Door het graven van kanalen werd een groot deel van het water 

 uit het veen afgeleid en nu werd de oppervlakte verbrand, 3 a 5 jaren 

 achtereen en in de aschlaag boekweit gezaaid. Na dien tijd was de veen- 

 laag uitgeput en moest nu 25 a • 30 jaar blijven liggen , voor zij weer 

 geschikt was voor dezelfde bewerking. Op die oude boekweitakkers 

 bedekt zich de bodem met mos, soms ook met kreupelhout b.v. Betuia 

 pubescens, Salix cinerea en daartusschen komt veel Epilobium angustifolium , 

 Senecio silvaticus voor. 



Maar ook op den niet gebranden bodem is door het droogleggen de 

 toestand veranderd. Daar bedekt zich de oppervlakte met heide of met 

 een dichte, bultige zode van Eriophorum vaginatum, waartusschen nog 

 enkele der oude veenbewoners in klein aantal voorkomen, b.v. Andromeda 

 polifolia, Myrica Gale, Rhynchospora's , Drosera's. 



Alleen op zeer afgelegen gedeelten van groote hoogvenen kan men nog 

 de oorspronkelijke flora aantreffen (waarschijnlijk in ons land niet meer). 



Ook wordt het hoogveen afgestoken voor turf. Deze is veel lichter, 

 losser, meer luchthoudend dan die van het laagveen. Zij is in drogen 

 toestand viltig, in vochtigen staat vezelig, nooit vettig, zooals die van 

 laagveen. Ook is zij armer aan aschbestanddeelen , wat geen wonder is, 

 daar zich het hoogveen steeds alleen ontwikkelt op een bodem arm aan 

 voedende bestanddeelen. 



10. De heidepiassen. 



Deze bevinden zich in de heide en zij zijn gewoonlijk arm aan planten , 

 wat geen wonder is, daar het water steeds arm aan voedende bestand- 

 deelen is en meestal bovendien wat zuurachtig. Soms zijn ze met veen- 

 mos gevuld, dat er langzamerhand van de kanten uit in is gegroeid. 



Gewoonlijk toch is zulk een plas omgeven door een laag hoogveen, 

 dat aan de andere zijde in de omgevende heide overgaat. 



Soms vertoonen die randen der plassen nog al een merkwaardigen planten- 

 groei, want men treft er wel Lycopodium inundatum, Droserasoorten , 

 Lobelia Dortmanna, Littorella juncea, Myriophyllum alterniflorum, Subu- 

 laria aan en ook in het water de Isoëtessoorten. 



11. De zilte gronden. 



De planten, welke op zilte gronden (dus op de buitenduinen, op het zee- 

 strand , op de zilte weiden en zeeaanslibbingen) groeien, noemt men halophyten 

 (zoutplanten). Aangezien dit planten zijn, die voor het meerendeel niet 

 op andere gronden groeien, terwijl van die soorten, die op andere gronden 

 wel voorkomen, de vorm, op zilte gronden groeiend, afwijkt in bouw, 

 komt men van zelf tot de vraag: hebben die planten de zouten van het 

 zeewater voor haren groei noodig, of zijn er andere redenen, waarom zij 

 juist alleen daar voorkomen? 



Wanneer men een bodem , waarop vele soorten planten groeien , begiet 

 met een 2 a 3% zoutoplossing, dan sterven alle, behalve de halophyten 

 en enkele andere. Hieruit volgt, dat de gewone planten, de niet-halophyten, 

 niet op zouthoudenden bodem kunnen groeien, deze werkt als vergift voor 

 haar. De proef geeft echter geen verdere aanwijzing omtrent de halophyten, 

 want dat deze zout kunnen verdragen, wisten wij reeds. Van de asch van 

 halophyten, aan het zeestrand gegroeid, heeft men analyses gemaakt en 



