— DE NATUURLIJKE PLANTENFORMATIES IN NEDERLAND. — 71 



gevonden, dat die ascli groote hoeveelheden keukenzout bevatte. Zoo vond 

 men, dat in de asch van Suaeda maritima 75 "„ keukenzout voorkomt, 

 terwijl 18' . ",, van het gewicht der droge plant er uit bestaat. Zoo is het 

 ook met andere in iets meerdere of mindere mate. Dit bewijst echter ook 

 niets anders, dan dat de halophyten uit een zoutwater-bevattenden bodem 

 zout opnemen, doch nog niet. dat zij dit zout voor haar leven niet kunnen 

 ontberen. Toch schijnt dit wel zoo te zijn, daar deze halophyten ook op 

 een gewonen bodem groeiende, grootere hoeveelheden keukenzout (in 

 iederen bodem zijn, zij het dan ook kleine hoeveelheden dier stof aanwezig) 

 opnemen dan de meeste niet-halophyten. Er zijn onder de laatste ook 

 soorten, die grootere hoeveelheden zout dan andere kunnen verdragen. 

 Vele dezer laatstgenoemde, dus zoutminnende soorten, vertoonen zich ook 

 wel aan het strand. Zoo is in de asch van Bèta vulgaris tot 35' j",, chloor 

 aangetoond, in die van Apium graveolens tot 22" ,,, van Asparagus officinalis 

 tot 15",, en van Cochlearia .'\rmoracia in den wortel 1,8",,, in de bladen 



De halophyten kunnen ook wel op een gewonen bodem leven en groeien. 

 Wel verandert dan bij vele soorten de bijzondere bouw, dien zij op 

 zilte gronden vertoonen. Zoo verliezen Cakile maritima, Cochlearia offici- 

 nalis en Salicornia herbacea dan hare vleezige bladen of stengel, deze 

 worden gewoon. Zoo komen van sommige planten een saprijke, dik- 

 bladige halophyten-varieteit en een dunbladige landvorm voor b.v. van 

 Matricaria inodora (de var. maritima), van Lotus corniculatus (de vaak als 

 afzonderlijke soort beschreven Lotus tenuis) enz. 



Dat de halophyten in den regel alleen het zeestrand blijven bewonen 

 en niet ver landwaarts indringen, hoewel toch hunne zaden zeer goed op 

 een niet zouthoudenden bodem kunnen ontkiemen , behoeft ons niet te ver- 

 wonderen , omdat zij daar wel en aan het strand niet de concurrentie te 

 vreezen hebben van andere sterkere vormen. Natuurlijk, zegt Schimper, 

 is de strijd om ruimte bij de planten steeds het sterkst op die gronden, 

 die aan de meeste planten de gunstigste voorwaarden bieden. Daar zullen 

 dus de krachtigste soorten de zwakkere verdrijven. Vele dier overwon- 

 nenen zullen geheel te gronde gaan. doch andere kunnen blijven bestaan 

 door eigenschappen, die haar in staat stellen, om op voor andere planten 

 ongeschikte plaatsen te leven. Zoo kunnen enkele dier verdrongen gewassen 

 een toevlucht vinden op zilte gronden, als zij reeds op gewonen grond 

 de eigenschap bezitten veel keukenzout op te nemen en op zulke zilte 

 gronden kunnen zij door de mindere concurrentie blijven bestaan. 



Het spreekt echter van zelf dat die eigenschap, dat zij, zonder er hinder 

 van te hebben, zout op kunnen nemen, hen daardoor nog niet ongeschikt 

 maakt om ook op andere plaatsen te blijven leven. Zoo zijn er dan ook 

 soorten, die zoowel op zilte als op niet zilte gronden voorkomen b.v. 

 Asparagus officinalis, Samolus Valerandi. 



Gaan wij nu over tot de bijzonderheden, die de halophytenvegetatie als 

 een afzonderlijke kenmerken. In de eerste plaats valt ons dan op , dat zij 

 zeer open is, verder dat de planten meestal ver of vrij ver uiteenstaan, 

 dat het meestal eenjarige soorten zijn en dat de overblijvende b.v. Amma- 

 denia peploides, Convolvulus Soldanella, Euphorbia Paralias kruipende 

 wortelstokken bezitten en last not least, dat de halophytensoorten zoo sterk 

 den bouw der xerophyten vertoonen. 



Het open zijn der vegetatie wijst er op, dat de halophyten veel licht 



