FAMILIE 9. 



CONIFERAE. 



245 



van, dat zijn vlccscti er naar smaakt. Do zaden hebben een vaste schil, 

 zoodat zij onverteerd niet de uitwerpselen het vogellichaam verlaten en 

 zoo verspreid worden. 

 De bessen van deze plant worden in de jeneverstokerijen gebruikt. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 voor, zoowel als onderhout in weinig beschaduwde bosschen als in heiden 

 en op hoogveengrond. Zij is bij ons vrij algemeen. 



Volksnamen. In Drente, Salland, de Graafschap Zutphen en op de 

 Veluwe spreekt men van dambeeren , in Salland ook van dampol , in het 

 Oostelijk deel van Overijsel en Gelderland van wakel. in Twente van 

 kwakel, in Salland en Zuid-Limburg van jeneverstruik, in Limburg en het 

 Oostelijk deel van Noord-Brabaiit van wachelder. 



3. Pinus ') Tril. Den. 



Altijd groene boomen met schijnbaar kransstandige takken. Alleen de 

 zeer jonge plant draagt aan de hoofdas bladen, later heeft deze, zoowel 

 als de hoofdtakken, alleen droogvliezige schubben en in hunne oksels ont- 

 staan korte takjes, waaraan zich boven eenige schubben (naaldscheeden) 

 eenige lange, naaldvormige bladen bevinden. De scheeden blijven als een 

 buisje de naalden omhullen. Bladen aan de 

 onderzijde vlak of gegroefd, met harsgangen. 



Bloemen eenhuizig. Mannelijke bloemen in 

 groot aantal aan den voet van jonge lange tak- 

 ken, ledere bloem bestaat uit een spil met vele 

 eironde of langwerpige, tweehokkige, kortge- 

 steelde helmknopjes (fig. 153). De hokjes sprin- 

 gen overlangs open. Ieder helmknopje heeft een 

 opgestulpte, half cirkelvormige of cirkelvormige, 

 vliezige topschub (fig. 153). Het stuifmeel is van 

 2 luchtblazen voorzien. 



Vrouwelijke bloemen meest meer bijeen aan 

 den top van jonge, lange takken. Zij zijn tijdens den bloeitijd opgericht, 

 doch buigen na de bestuiving neer. De eitjes zitten op een vruchtblad , 

 dat in den oksel van een schutblad zit. Als de zaden rijp zijn, is het 

 schutblad zeer klein ten opzichte van de vruchtschub (vruchtblad) en er 

 mee vergroeid, als een klein uitsteeksel aan de rugzijde der houtig geworden 

 vruchtschub aanwezig. 



De vruchten vormen samen den dennekegei. Deze is meest kegelvormig, 

 wordt in het tweede jaar rijp , staat ten slotte af of is teruggebogen en 

 valt in zijn geheel af. De vruchtschubben zijn houtig, aan den rand ver- 

 dikt, bezitten een scherp afgescheiden, aan de buitenzijde van den kegel 

 zichtbaar eindvlak, het schild, waarop meest een knobbel zit, die vaak van 

 een stekelpunt is voorzien. 



Op de vruchtschub liggen aan den voet 2, steeds omgekeerde zaden, 

 leder zaad is van een afvallenden vleugel , die er als een tang omheen 

 zit, voorzien. 



Fig. 153. 

 I Meeldraad van Pinus Pumilio, 

 van boven gezien, 2 Drie boven 

 elkaar staande meeldraden van ter 

 zijde gezien. 



1) van het Grieksche pinos: wilde den of van het Keltische pin of pen: berg, rots, 

 omdat deze boomen veel op rotsachtige bergen groeien, volgens nog anderen van het 

 Grieksche phoinos: rood, bruinrood, om de kleur der schors. 



