FAMILIE 10. 



LILIACEAE. — 



265 



Biologische bijzonderheden. De schuin of horizontaal staande bloemen spreiden zich 

 wijd uit. Zij zijn onvolkomen protero^ynisch. De met «rijs stuifmeel bedekte helmknopjes 

 staan met den Kcüjktijdi),' ontwikkelden stempel op dezelfde hoogte, maar ver er van daan. 

 Na kan door de insecten kruis- en zclfbestuiving plaats hebben. Fiij het verwelken sluit 

 zich de bloem, zoodat nu door aanraking van de helmknopjes met den stempel spontane 

 zelfbestuiving kan geschieden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Europa 

 voor. Bij or.s komt zij als sierplant voor en is op enkele plaatsen, op Walcheren, bij den 

 Haag en Haarlem verwilderd gevonden. 



Volksnamen. In Friesland noemt men de plant nagelhyacint, in Noord-Overijsel zeeui, 

 in de Duinstreek en op Walcheren sterhyacint, in Noord-Limburg en op Walcheren 

 sterretjes. 



S. sibirica ') Andrews. Siberische sterhyacint. 



Bij deze soort is de bol bijna bolrond, tot 2 cM dik. De stengel is samengedrukt, aan 

 de eene zijde vlak, aan de andere gewelfd. Bladen zijn er meest 2-4, zij zijn levendig 

 groen, breed lijnvormig, tot meer dan 1 cM breed, aan den kapvormig samengetrokken 

 top wat spits. Zij zijn meest korter dan de stengel. 



De bloeiwijze is 1-3-bloemig met kleine schutblaadjes. De bloemstelen zijn kort, staan 

 wijd uit of zijn knikkend. Het bloemdek is iets klokvormig en bestaat uit levendig blauwe, 

 tot bijna 1,5 cM lange, 4 mM breede bloemdekbladen. De meeldraden zijn omstreeks half 

 zoo lang als de bloemdekbladen. Het vruchtbeginsel bevat in ieder hokje 8-10 eitjes. 'A-. 

 1-2 dM. Maart, April. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Zuid-Rusland in 

 het wild voor. Bij ons wordt zij veel als sierplant gekweekt en is bij Haarlem verwilderd 

 gevonden. 



6. Eiidy'mion -) Dum. 



E. nijtans') Oum. (E. non scripta -') Grcke.). Wilde hyacint (tig. 174). 



Deze plant is onbehaard en heeft een eironden , meest 1 cM breeden bol 

 met zilvergrijze of grijsbruine vliezen. De stengel is rechtopstaand, rolrond, 

 hol. De bladen zijn wortelstandig, 5-6 in getal, lijn- 

 vormig, diep gootvormig (6-15 mM breed), rechtop- 

 staand, later uitgespreid, vaak met afgeronden rug, 

 gaafrandig, korter dan de stengel. 



De bloeiwijze is een min of meer naar eene zijde 

 gekeerde tros, die zeer los en 6-12bloemig is. De 

 bloemen zijn vrij groot , blauw of soms roserood 

 of wit, hangend, rieken naar hyacinten. De schut- 

 bladen zijn vliezig, lijnvormig, tot bijna 2 cM lang. 

 De bloemstelen zijn vrij kort, meest niet 1 cM lang, 

 in den bloeitijd knikkend, later rechtop-afstaand. Het 

 bloemdek is buis-klokvormig, aan den top omgebogen, 

 bijna 6-bladig, 14-18 mM lang, na den bloeitijd ver- 

 droogt het. De bloemdekbladen zijn lijnvormig, stomp- 

 achtig met stijve middenstreep en verdikten top, boven vaak bijna terug- 

 gerold. Meeldraden zijn er 6, zij zijn bijna even lang als het bloemdek. 

 De binnenste zijn bijna vrij , de 3 buitenste met de bloemdekbladen vergroeid, 

 vaak tot boven het midden. De helmknopjes zijn met het midden der 

 rugzijde op de helmdraden ingeplant. De stijl is draadvormig, met drie- 

 hoekigen stempel. Het vruchtbeginsel heeft 6-8 eitjes in ieder hokje. De 

 doosvrucht (fig. 174) is eirond of bolrond, afgeknot, tot meer dan 1 cM 



Endymion nutans 

 Fig. 174. 



1) sibirica = Siberisch. 

 '■) nutans = knikkend. 



-) De mythologische Grieksche naam van een herder. 

 ^) non scripta = onbeschreven. 



