FAMILIE 12. 



JUNCACEAE. — 



307 



• Juncus obtusiflorus 



Fig. 219. 



De stijl is langer dan het 



i. obtusiflorus') Ehrh. F a d d e r il s c 11 (fig. 219). 



Deze soort heeft een kruipenden , vrij dikken wortelstok en is los zoden- 

 vormend. De stengels zijn rechtopstaand of opstijgend en dragen 1 of 2 

 gewone bladen. De wortelbladen zijn tot scheeden gereduceerd, die licht 

 van kleur en weinig glanzend zijn, soms draagt een enkel een korte schijf. 

 Het blad aan den top der niet bloeiende stengels staat alleen, is rolrond, 

 stengelachtig en door tusschenschotten in vakjes 

 verdeeld. De stengelbladen hebben vrij wijde, 

 in 2 oortjes uitloopende scheeden en rolronde , 

 iets gestreepte bladschijven , die omstreeks zoo 

 hoog als de stengels zijn. 



De bloeiwijze is rechtopstaand, zeer samen- 

 gesteld met vele hoofdjes, bleek, met afstaande 

 of uitgespreide takken. Het schutblad is alleen- 

 staand (zelden zijn er 2), bladachtig en steekt 

 vaak boven de bloeiwijze uit. De bloemen zijn 

 2-2V'.2 mM lang. De bloemdekbladen (fig. 219) 

 zijn even lang, langwerpig, stomp, stroogeel of 

 lichtgroen, aan de rugzijde vaak roodachtig, 

 zonder stekelpunt. De 6 meeldraden hebben 

 helmknopjes, die langer zijn dan de helmdraden, 

 vruchtbeginsel en draagt lange, rechtopstaande, witte stempels. De doos- 

 vrucht (fig. 219) is breed eirond met holle zijvlakken, 3-hokkig, naar boven 

 geleidelijk versmald en kortgesnaveld, weinig langer dan de bloemdekbladen, 

 bruin, glanzend of geel. De zaden zijn klein, roodbruin met een kort 

 aanhangsel. 2].. 6-12 dM. Juni, Juli. 



Deze soort is de grootste onder de verwante soorten. Behalve daardoor 

 is zij ook door de lichte bloemen en vooral ook door de slechts een sten- 

 gelachtig blad dragende, niet bloeiende stengels te onderscheiden. 



Biologische bijzonderheden. Sterk doet zich bij deze soort weer het 

 verschijnsel voor van het gelijktijdig bloeien van vele bloemen op een 

 zelfden dag, waarop eenige dagen volgen, dat er geen bloemen bloeienen 

 dan in eens weer veel. De bloeitijd duurt een dag, de vrouwelijke toestand 

 2 a 4 uren. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in West- en 

 Zuid-Europa in diepe moerassen en slooten voor. Zij is bij ons vrij alge- 

 meen o.a. ook op rietschorren. 



Volksnaam. In Noord-Overijsel en in Salland heet de plant padderusch. 



J. pygmaéus-) Thuill. Dwergrusch (fig. 220). 



Deze plant heeft een vezeligen wortel, zij is meest wat roodachtig, aan 

 den voet bundelvormig vertakt. De stengels zijn rechtopstaand of opstij- 

 gend, rond, glad, draadvormig en dragen meest onder het midden een 

 blad. De bladen hebben een in 2 oortjes uitloopende scheede en een 

 draadvormige, zijdelings samengedrukte, aan den voet van boven goot- 

 vormige schijf, die bijna niet zichtbaar door dwarsschotjes in kamertjes is 

 verdeeld. De bloeiwijze staat eindelings, is rechtopstaand, enkelvoudig of 



') obtusiflorus =: stompbloemig. 



-) pygmaéus — dvvergachtig. 



20* 



