308 



JUNCACEAE. 



FAMILIE 12. 



Juncus pygmaeus 

 Fig. 220. 



meest uit 2-4, meestal 2-5-bloemige hoofdjes samengesteld. Het onderste 

 dezer hoofdjes is zittend, de andere zijn langgesteeld. De schutbladen 



zijn alleenstaand of staan 2 bijeen , zij zijn vaai< 

 langer dan de bloeiwijze. De bloemen zijn zit- 

 tend of kort gesteeld, meest 4-5 mM lang. De 

 bloenidekbladen (fig. 220) zijn even lang, lijn- 

 lancetvormig, stomp, onduidelijk stekelpuntig en 

 3-nervig, groen of roodachtig, witvliezig gerand. 

 Er zijn 3 of 6 meeldraden. De stijl ontbreekt, er 

 zijn korte, licht purperkleurige stempels. De 

 doosvrucht (fig. 220) is omstreeks -' ■ ; maal zoo 

 lang als de bloemdekbladen , omgekeerd knots- 

 vormig, naar boven toegespitst, strookleurig, glan- 

 zend, eenhokkig. De zaden zijn zeer klein, bruin 

 of roestkleurig, zonder aanhangsel. 0. 1-10 cM. 

 Mei— Herfst. 



Deze soort gelijkt wel iets op J. capitatus en 

 op kleine vormen van J. bufonius. Van de laatste is zij te onderscheiden 

 door de tot hoofdjes opeengedrongen bloemen aan de schermvormige bloei- 

 wijze, ook door de stervormig afstaande, cylindrische of smal kegelvormige 

 bloemen, wier bloemdekbladen onderling evenlang zijn en de slanke 

 doosvrucht. 



Biologische bijzonderheden. De bloemen openen zich des morgens tus- 

 schen 6 en 7 uur, doch zijn des middags al weer gesloten. De eerste 2 

 uren zijn zij vrouwelijk. Werkelijk kleistogame bloemen zijn ook gevonden 

 evenals schijnkleistogame, waarbij het bloemdek zich zoo goed als niet opent 

 en waarbij de helmknopjes en stempels zoo dicht bijeen staan, dat zij op 

 zelf bestuiving zijn aangewezen . 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze plant komt in Europa 

 langs den Atlantischen Oceaan en langs de Middellandsche Zee voor op 

 vochtigen zandgrond , vooral in duinvalleien. Zij is bij ons vrij zeldzaam. 



J. supinusi) Mnch. Moerasrusch (fig. 221). 



Deze plant is dicht zodenvormend, meest groen, 

 vaak rood aangeloopen. Zij heeft dunne, ronde, 

 gladde, rechtopstaande, opstijgende of liggende 

 stengels , die in de knoopen wortelen en dan 

 vaak vertakt zijn. Zij zijn aan den voet soms 

 knolvormig verdikt, ook naar boven bebladerd. 

 De bladen hebben een smalle, in 2 oortjes uit- 

 loopende scheede en een dunne borstel- tot 

 draadvormige, aan de bovenzijde gootvormige 

 bladschijf (fig. 221), die zeer onduidelijk door 

 dwarsschotjes in kamertjes is verdeeld. 



De bloeiwijze is rechtopstaand, enkelvoudig 

 of min of meer samengesteld , schermachtig ver- 

 takt of bestaat uit aan een onvertakte as zittende 

 hoofdjes, is dus aarachtig. De hoofdjes zijn meest 

 Het schutblad is alleenstaand, korter dan de bloeiwijze. 



Juncus supinus 

 Fig. 221. 



arm (2-6-) bloemig. 



1) supinus = op den rug liggend. 



