310 



— JUNCACEAE. 



FAMILIE 12. 



Juncus silvaticus 

 Fig. 222. 



De bloelwijze is rechtopstaand , meest sterk samengesteld , pluimvormig ver- 

 takt met meest rechtopstaande hoofd- en afstaande zijtakken met vele hoofdjes. 



De laatste zijn meest klein , circa 4-7 mM breed, 

 meest arm (5-8-) bloemig. Het schutblad is 

 alleenstaand, rechtopstaand, meest veel korter 

 dan de bloeiwijze. De bloemen zijn omstreeks 

 3 niM lang, meest roodbruin. Zij hebben onge- 

 lijke bloemdekbladen (fig. 222), de buitenste zijn 

 korter, lancetvormig, lang toegespitst, de binnenste 

 breed lancetvormig, vliezig gerand, bijna ge- 

 naald, aan den top iets teruggebogen. Meel- 

 draden zijn er 6 met helmknopjes langer dan de 

 helmdraden. De stijl is omstreeks zoo lang als 

 het vruchtbeginsel met lange, lichtpurperkleurige 

 stempels. De doosvrucht (fig. 222) is langer dan 

 de bloemdekbladen, geleidelijk in een langen 

 snavel versmald, 1-hokkig, bruin, glanzend en 

 bevat kleine, doorzichtige, roodbruine zaden, bijna zonder aanhangsel. 

 2].. 3-9 dM. Juni , Juli. ' 



Deze soort is aan de hoofdjes, die meest niet veel grooter zijn dan bij 

 J. alpinus, doch kleiner dan bij J. lamprocarpus en aan de toegespitste 

 bloemdekbladen gemakkelijk te herkennen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. Deze soort komt in moerassige 

 bosschen, in venen, vochtige weiden en aan slooten in een groot deel van 

 Europa, vooral naar de zeezijde voor. Zij is bij ons algemeen. 



Volksnaam. In het Oostelijk deel der Veluwe heet zij hooibies. 



J. lamprocarpus >) Ehrh. Waterrusch (fig. 223). 



Deze soort is levendig groen, los zodenvormend. Zij heeft een recht- 

 opgaanden, doch meest opstijgenden, zelden 

 liggenden stengel. Deze is ook naar boven be- 

 bladerd, rond of min of meer samengedrukt. 

 De bladen hebben een geoorde scheede, waaraan 

 bij de onderste de schijf ontbreekt, terwijl deze 

 anders rolrond of samengedrukt is, door schotten 

 in kamertjes verdeeld is en korter is dan de 

 stengel. 



De bloeiwijze is rechtopstaand, samengesteld, 

 vaak klein, meest pluimvormig vertakt met schuin 

 rechtopstaande of afstaande hoofd- en vaak uit- 

 staande zijtakken. De hoofdjes zijn meest talrijk, 

 half bolrond, meest circa 6-8 mM breed, meest 

 4-10-bloemig. Het schutblad is meest alleenstaand 

 en korter dan de bloeiwijze. De bloemen zijn 

 2,5-3 niM lang, bruin, zelden groenachtig. De bloemdekbladen (fig. 223) 

 zijn meest even lang, de buitenste zijn lancetvormig, spits, de binnenste 

 eirond-lancetvormig, vliezig gerand, spits, soms ook breedvliezig gerand 

 en stomp. De 6 meeldraden hebben de helmknopjes even lang als de 

 helmdraden. De stijl is korter dan het vruchtbeginsel met lange, rechtop- 



Juncus lamprocarpus 

 Fig. 223. 



') lamprocarpus = met glanzige vruchten. 



