FAMILIE 12. 



— JUNCACEAE. 



311 



staande stempels De doosvrucht (fi^. 223) is pyramidaal, kort of langer 

 stekelpiintig , langer dan de bloemdekbladen , eenhokkig, liruin, zeiden 

 groenaclitig, glanzend en bevat kleine, doorzichtige tot roodachtige zaden. 

 2].. 2-6 dM. Juli, Augustus. 



Jonge e.Kemplaren worden vaak met J. silvaticus verwisseld. 



De variëteit ,'5. fliiitans^) Koch. heeft een in het water zwevenden , tot 

 over 1 M langen stengel en verlengde, ondergedoken of drijvende, slappe 

 bladen , terwijl de bloeiwijze meest weinig vertakt is met weinig hoofdjes. 



De variëteit y. stolonifer-) Aschers. et Gr. (}. radicans'^) Schur.) heeft 

 een kruipenden, in de knoopen wortelenden en daar vaak vertakten , meest 

 sterk bebladerden stengel. De bladen zijn rechtopstaand of opstijgend. 

 De bloeiwijze is arm- of rijkbloemig. 



Biologische bijzonderheden. Het verschijnsel van het gelijktijdig bloeien 

 van vele bloemen op eenzelfden dag, terwijl er dan dagen volgen zonder 

 dat er bloemen opengaan en dan weer een dag met vele bloemen enz. 

 doet zich hier niet regelmatig voor. Van den vroegen morgen , als de 

 bloemen opengaan tot den middag zijn zij vrouwelijk. Wel sluiten zich de 

 bloemen des avonds van dien dag, maar de stempels steken er uit en zijn 

 nog geschikt om den volgenden dag stuifmeel op te nemen. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 voor in vochtige weiden , aan slooten , oevers , in moerassen. Soms is zij geheel 

 ondergedoken. Zij is bij ons algemeen. De var. jS, komt op overstroomde 

 plaatsen en in slooten voor en is bij ons bij Leiden gevonden, de var. y. 

 komt in vochtig zand en slib voor en is op Zuid-Beveland aangetroffen. 



Volksnaam. In Noord-Overijsel en Zuid-Holland heet de plant waterbies. 



J. alpinus ') Vill. Alpenrusch (fig. 224). 



Deze plant is levendig groen en vormt losse zoden. Zij heeft een korten, kruipenden 

 wortelstok en rechtopstaande, rolronde. of iets samenge- 

 drukte, gladde, ook boven bebladerde stengels. De on- 

 derste bladen zijn tot een scheede beperkt, deze heeft 

 aan de hoogere 2 korte oortjes en verder een bijna rol- 

 ronde tot samengedrukte, duidelijk van dwarshokjes voor- 

 ziene schijf. 



De bloeiwijze is rechtopstaand, scherm- of pUiimachtig 

 vertakt met stijve, rechtopstaande of iets afstaande lange 

 takken. De hoofdjes zijn klein (3-4 mM breed), meest 

 3-6-bloemig, bruin. De bloemen zijn slechts 2-2,5 mM 

 lang. De bloemdekbladen (fig. 224) zijn even lang, eirond, 

 stomp, kastanjebruin tot bijna zwart, de buitenste zijn 

 meest aan de rugzijde stekelpuntig, de binnenste zijn 

 duidelijk vliezig gerand. Van de 6 meeldraden zijn de 

 helmknopjes even lang als de helmdraden. De stijl is 

 korter dan het vruchtbeginsel met lange, rechtopstaande, 

 bleeke stempels. De doosvrucht (fig. 224) is langwerpig, 

 stomp, stekelpuntig, duidelijk langer dan de bloemdek- 

 bladen, eenhokkig, donker, glanzend. Zij bevat kleine, glanzend roodbruine zaden 

 2-4,5 dM. Juli, Augustus. 



Door de donkere, kleine hoofdjes (de kleinste van alle soorten) is deze soort gemakkelijk 

 van J. obtusiflorus, door de stompe bloemdekbladen van J. lamprocarpus en J. silvaticus 

 te onderscheiden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel Europa in voch- 



Juncus alpinus 

 Fig. 224. 



2*-. 



1) fluitans = drijvend. 

 *) alpinus = Alpen. 



-) stolonifer = wortelspruitend. 



') radicans = wortelend. 



