312 



— JUNCACEAE. 



FAMILIE 12. 



tige weiden, venen en vochtigen zandgrond voor. Tot deze soort werden vroeger de 

 planten gebracht, die hier als J. anceps, fi- atricapillus zijn beschreven. Ascherson meent 

 echter, dat ook de echte J. alpinus wel bij ons zal voorkomen. 



J. anceps^) De Laharpe. Tweehoofdige rusch (fig. 225). 



Deze plant is levendig groen en vormt losse zoden. Zij heeft een vrij langen wortelstok, 

 waaruit meest iets van elkaar verwijderde stengels komen. Deze zijn samengedrukt tot 



rolrond en glad. De onderste bladen hebben een bruine, 

 vaak aan den rug gekielde, naar boven in 2 stompe oortjes 

 uitloopende scheede en de bovenste 2-3 hebben een rolronde 

 tot samengedrukte schijf, die den stengeltop niet bereikt. 



De bioeiwijze is rechtopstaand, meest sterk vertakt, meest 

 samengetrokken met rechtopstaande takken. De hoofdjes zijn 

 talrijk, klein, meest nauwelijks 3 mM breed, meest 3-6- 

 bloemig, kastanje- tot roodbruin. Het schutblad is rechtop- 

 staand, korter dan de bioeiwijze. De schutblaadjes der 

 bloemen zijn lancetvormig, genaaid stekelpuntig, lichtbruin, 

 breed witvliezig gerand, korter dan de bloemen. De bloemen 

 zijn klein (2-2,5 mM lang), levendig roodbruin, zij hebben 

 even lange, langwerpig-eironde, kastanje- tot roodbruine 

 bloemdekbladen (fig. 225), de buitenste zijn stompachtig of 

 onduidelijk stekelpuntig, de binnenste stomp, duidelijk vliezig 

 gerand. Er zijn 6 meeldraden. De stijl is verlengd, weinig 

 korter dan het vruchtbeginsel met lange, rechtopstaande, wit- 

 groene stempels. De doosvrucht (fig. 225) is driezijdig-elliptisch , kort toegespitst, weinig 

 langer dan de bloemdekbladen, eenhokkig, kastanjebruin, glanzend. De zaden zijn klein, 

 doorzichtig tot iets roodachtig, h-. 2-5 dM. Juli, Augustus. 



Van J. alpinus onderscheidt zich deze soort door de kleine doosvruchten, die nauwelijks 

 langer zijn dan de even lange bloemdekbladen en door de slechts onduidelijk stekelpuntige 

 buitenste bloemdekbladen. 



Bij ons komt alleen de vorm fl. atricapillus Buch. voor. Hierbij is de stengel aan den 

 voet rolrond of samengedrukt, de bladen hebben een iets samengedrukte scheede en een 

 rolronde of zijdelings samengedrukte schijf. De bioeiwijze is sterk vertakt, meest dicht, 

 met tal van hoofdjes, wier stelen meest weinig langer zijn dan deze. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De vorm /j. komt aan de zeekusten voor en is 

 bij ons vrij algemeen in duinvalleien aangetroffen, ook op de Noordzee-eilanden. Zij is bij 

 ons het eerst door Dumortier als J. fusco-ater Schreb. voor de duinen beschreven en 

 Hoikema vond haar algemeen op alle Noordzee-eilanden. Volgens Ascherson en üraebner 

 is het echter de vorm atrocapillus van J. anceps. 



Juncus anceps 

 Fig. 225. 



J. capltatus -; Weig. K o p r u s c h (fig. 226). 



Deze plant heeft een vezeligen wortel en is aan 

 den voet bundelvormig vertakt. Zij heeft een recht- 

 opstaanden, onbebladerden , iets kantigen of bijna 

 ronden, dunnen stengel. De bladen hebben een 

 scheede zonder oortjes en een lijnvormige, vlakke 

 of gootvormige, spitse schijf, die veel korter is 

 dan de stengels. 



De bioeiwijze staat eindelings, is enkelvoudig 

 of samengesteld en bestaat uit 1-2, zelden tot 4 

 hoofdjes. Deze zijn meest half-bolrond (omstreeks 

 9 mM breed) , meest 4-8-bloemig. Het schutblad 

 is alleenstaand, vaak zijn er 2, het is korter of 

 langer dan de bioeiwijze. De bloemen zijn om- 

 streeks 3','o mM lang, zij hebben ongelijke bloemdekbladen (fig. 226), de 

 buitenste zijn langer en stijver genaaid, breedvliezig gerand, de binnenste 



Juncus capitatus 

 Fig. 226. 



') anceps = tweehoofdig. 



-) capitatus = kopvormend. 



