I'AMILIH 15. 



- ARACEAE. 



339 



binnen wiltc, van buiten f^'roene bloeisclieede, terwijl aan den top de lang- 

 werpig-cylindrische, stompe bloeikolf zit, die veel korter is dan de bloei- 

 scheede (2-2' .. cM lang) en geheel met bloemen bedekt is. De bloemen 

 zijn, althans ten deele, tweeslachtig, zonder bloemdek, met meestal 6 meel- 

 draden met vlakke helmdraden en korte helmknopjes, wier 2 helmhokjes 

 overlangs openspringen en een kort eirond, eenhokkig vruchtbeginsel met 

 6-8 langwerpige, omgekeerde eitjes en een zittenden, schijfvormigen stempel. 

 De bovenste bloemen zijn meest mannelijk met meest 6, somsmeer, meel- 

 draden. De vrucht is een roode bes, samen vormen deze een dichte aar 

 (fig. 253). De vruchten zijn eenhokkig, veelzadig. De zaden zijn lang- 

 werpig met een dikke /aadhuid. 4- 1.5-3 dM. Mei, Juni, soms weer 

 Augustus, September. 



Biologische bijzonderheden. De plant vermenigvuldigt zich vooral sterk 

 door loslatende knoppen van den wor- 

 telstok. 



Zij is beschut tegen slakkenvraat, 

 doordat de bladen raphiden van zuring- 

 zure kalk bevatten. Zij smaakt scherp! 



De bloemen zijn sterk proterogy- 

 nisch (fig. 254). Bij het opengaan der 

 bloeischeede zijn de stempels der on- 

 derste bloemen al geschikt om stuif- 

 meel op te nemen en kunnen dan 

 niet anders bestoven worden dan door 

 stuifmeel uit andere oudere bloeiwij- 

 zen. Het schijnt, dat wel aasvliegen 

 er heen komen en dit bewerken. Men 

 meende vroeger ook, dat slakken het 

 stuifmeel overbrengen, doch dit schijnt 

 toch niet het geval te zijn. De helm- 

 knopjes schijnen zich wat onregel- 

 matig te openen , want tegelijk zijn ze 

 in lagere en hoogere bloemen open, 

 terwijl de ontwikkeling der stempels 

 regelmatig van beneden naar boven 

 gaat. Daar de eerst ongesteelde helm- 

 knopjes later korte stelen krijgen en 

 dan met de stempels op dezelfde hoogte 

 staan, zal vooral in de bovenste bloe- 

 men zelfbestuiving plaats hebben. 



De zaden hebben in de geheel rijpe vruchten dezelfde kleur als deze , 

 doch in de nog groene liggen de op kevers gelijkende, violette, gegroefde 

 zaden in een kleverige doorzichtige gelei, waardoor zij aan dieren blijven 

 hangen en zoo verspreid worden. Men heeft hierin wel een geval van 

 mimicry meenen te zien, dat n.1. insectenetende vogels, deze zaden voor 

 kevers houdend , ze mee zouden nemen om ze op te vreten , doch dan 

 later, als zij ze uit de gelei gehaald hadden, hunne vergissing bemerkten 

 en ze lieten vallen. Anderen spreken dit tegen en zeggen, dat de zeer 

 giftige zaden nooit door dieren gegeten worden. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in moerassen en 



22* 



Calla palustris 

 Fig. 254. 

 1 Bloeiwijze, 2 afzonderlijke bloem in den 

 eersten toestand, met nog gesloten helmknop- 

 jes; het vruchtbeginsel ov eindigt in een ovalen 

 kegel, wiens zijvlakte den stempel st vormt, 3 

 afzonderlijke bloem in den tweeden toestand. 

 De stempel st is bruin geworden , de helm- 

 knopjes zijn ten deele nog gesloten (ai), ten 

 deele geopend met stuifmeel er op (02) , een is 

 al ledig (03). Het vruchtbeginsel is al zoo sterk 

 opgezwollen, zoodat het bij ö en ö afgeplat is 

 door drukking tegen de vruchtbeginsels in na- 

 burige bloemen. 



