FAMILIE 1 7. 



— CYPERACEAE. — 



385 



Carex divulsa 

 Fig. 298. 



rechtopstaand, korter, meest niet langer dan 4 mM, bijna gevleugeld, ook aan den voet dun- 

 vliczig, alleen aan den voet zwak generfd. De vrucht (fig. 

 298~) is elliptisch, bleek en vult het urntje niet op. ^. 1,5- 

 8 dM. Juni— Augustus. 



Deze soort wordt wel als een variëteit van C. nuiricata 

 beschouwd. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt 

 in het grootste deel van Europa in bosschen, doch zelden 

 op heiden en in weiden voor. Zij is bij ons op enkele plaat- 

 sen in Zuid-Limburg en verder bij Mook, Leiden en Amster- 

 dam gevonden. 



C. paradóxa ') Wllld. Zeldzame zegge (fig. 299). 

 Deze plant is kaal en vormt min of meer groote, half 

 bolronde of bolronde bulten in het veen. Zij is meest geel-, 

 zelden grijsgroen. De stengel is driekantig met platte vlak- 

 ken, vrij dun, vrij ruw, vaak min of meer slap, alleen 

 beneden bebladerd. De onderste bladen hebben zwartbruine 

 schceden, die door de vezelige, zwarte overblijfsels van 

 bladen van het vorig jaar zijn omgeven en hebben een smalle, zeer scherp ruwe, iets stijve 



bladschijf. Zij zijn even lang als of korter dan de stengel. 

 De bloeiwijze is pluimvormig, meest verlengd, 4-8 cM 

 lang, vrij onregelmatig gelobd, .meest dicht, vrij vaak afge- 

 broken, met rechtopstaande aartjes. Deze zijn aan den top 

 mannelijk. De onderste schutbladen hebben geen bladachti- 

 gen top. De kafjes (fig. 299) zijn langwerpig-eirond, toege- 

 spitst, roodbruin, met een smallen, aan de bovenste vaak 

 ontbrekenden, vliezigen, witten rand en zijn even lang als de 

 urntjes. Deze (fig. 299) zijn rechtopstaand, aan weerszijden 

 gewelfd, scherprandig, rondachtig-eirond , meest nauwelijks 

 3 mM lang (met den 2-tandigen, aan den rand ruwen snavel 

 er bij), glanzend, lichtbruin tot bruin, 9-11-nervig, zeer hard. 

 De vrucht is rondachtig, vrij licht. ^. 3-6 dM. Mei, Juni. 

 Deze soort komt ook zuiver mannelijk voor. 

 Ze gelijkt dan eens meer op C. paniculata, dan weer meer 

 op C. teretiuscula, doch is van beide, alsook van de er iets 

 op gelijkende C. disticha te onderscheiden door de zwart- 

 bruine vezelbos aan den voet der plant, waardoor ook de 

 niet bloeiende zoden, die vaak aan C. caespitosa herinneren, te onderkennen zijn. In 

 bloeienden toestand, als de bloeiwijze er bijna grasachtig uitziet, maakt de plant een ge- 

 heel anderen indruk, dan wanneer de vruchten rijp zijn en de kleine bolronde urntjes haar 

 zeer karakteristiek maken. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Noord- en Midden-Europa 

 in lage venen en in weiden voor. Zij is bij ons bij Deventer, Zutphen en Eelderwolde 

 gevonden. 



C. paniculata-) L. Pluimzegge (fig. 300). 



Deze plant is kaal, meest grijsgroen, zeer krachtig en vormt meest 

 hooge, vrij stijve zoden. De stengel is vrij dik, krachtig, naar boven zeer 

 ruw, driekantig met platte vlakken, langer dan de bladen, alleen beneden 

 bebladerd. De onderste bladen hebben een zwartbruine, meest niet of in 

 slechts enkele grove vezels zich splitsende scheede en een iets breede (tot 

 meer dan 5 mM breede), zeer scherp ruwe bladschijf. 



De bloeiwijze is een vaak vrij groote, vaak tot 1 dM lange, meest min 

 of meer losse, in omtrek ruitvormige pluim met meest tot 4 cM en langere, 

 afstaande takken. De aartjes zijn meest zeer talrijk, aan den top mannelijk. 

 De kafjes (fig. 300) zijn lichtbruin , breed witvliezig gerand (daardoor is de 



Carex paradóxa 

 Fisf. 299. 



I) paradóxa = zeldzaam, opvallend. 

 Heukels. Flora. !. 



-) paniculata = pluimdragend. 



25 



