FAMILIK 17. 



— CYPERACEAE. — 



395 



(i\^. 313) zijn langwerpig, spits en stekelpuntig, bruin met groene nerven 

 en witvliezigen rand , zij zijn iets korter dan of even lang als het urntje. 

 Er zijn 3 stempels. De urntjes (fig. 313) zijn kort behaard, driekantig- 

 ellipsoïdisch , weinig meer dan 2 mM lang, aan weerszijden plotseling 

 toegespitst, grijswit. Het mannelijke aartje is kort of langer cylindrisch, 

 smal. Zijne kafjes zijn als die der vrouwelijke aartjes. De vrucht (fig. 313) 

 is stomp-, boven vrij scherp driekantig, zwartbruin met lichte kanten. 2].. 

 1-3 dM. April, Mei. 



Deze soort onderscheidt zich van C. ericetorum en C. praecox, waar- 

 mede zij vaak voorkomt, behalve door het bladachtige schutblad, door het 

 vormen van dichte zoden, door het dunne mannelijke aartje (daardoor ook 

 van C. montana) en door den lateren bloeitijd. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in bijna geheel 

 Europa voor op droge, grazige plaatsen in bosschen. Zij is bij ons algemeen. 



harden, houtijren wortelstok, 



Carex montana 

 Fig. 314. 



C montana ') L. Bergzegge (fig. 314). 



Deze soort is dich't zodenvormend. Zij heeft een stevigen , 

 die omgeven is door de bruinvezelige resten van bladen 

 en schubben. De stengel is slap, zelden min of meer 

 stijf rechtopstaand, dun, ten slotte korter dan de bladen 

 en alleen beneden bebladerd. De bladen zijn slap en 

 zacht, kaal, de onderste hebben een levendig purperkleurige 

 scheede en een zeer smalle, meest niet meer dan 2 mM 

 breede, ten minste boven min of meer ruwe, lijnvormige 

 bladschijf, die eerst in de nabijheid van den top geleidelijk 

 toegespitst, levendig groen is en meest eerst het volgend 

 jaar tijdens den bloeitijd afsterft. Dan is zij echter min 

 of meer bleek. 



De bloeiwijze is kort met meest 2, dicht bij den voet van 

 het mannelijke aartje staande, vrouwelijke aartjes. De schut- 

 bladen gelijken op de kafjes, zijn stengelomvattend, met 

 meest korte, soms iets langeren bladtop. De vrouwelijke 

 aartjes zijn zittend, rechtopstaand, meest rond-ovaal, meest 

 niet meer dan 6 mM lang, de kafjes (fig. 314) zijn omge- 

 keerd eirond, stekelpuntig, zwartbruin met lichtere midden- 

 streep en meest ook lichteren rand, zij zijn korter dan de urntjes. Er zijn 3 stempels. De 

 urntjes (fig. 314; zijn kort behaard, langwerpig-omgekeerd eirond, aan den voet bijna 

 steelachtig versmald, circa 4 mM lang, driekantig, vrij plotseling in een korten snavel 

 versmald, lichtgroen, aan den voet vaak bruin, aan den top vaak donker gekleurd. Het 

 mannelijke aartje aan den stengeltop is iets dik cylindrisch tot cylindrisch-lancetvormig of 

 meest cylindrisch-knotsvormig. Zijne kafjes zijn eirond, stekelpuntig, aan den voet (meest 

 niet aan den rand) lichter, overigens als die der vrouwelijke aartjes. De vrucht is eirond, 

 driekantig, bijna wit. '^■. 1-3 dM. April, Mei. 



Bij deze soort is vooral karakteristiek, dat de onderaardsche deelen zoo krachtig zijn ten 

 opzichte der bovenaardsche en een bos vezels van afgestorven bladen dragen (als bij C. 

 paradoxa en C. pilulifera). 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Noord-Europa 

 in beschaduwde bosschen en in weiden voor. Bij ons is zij bij Zutphen en misschien ook 

 in enkele exemplaren in Zuid-Limburg gevonden. 



C. ericetorum -j Poll. Heidezegge (fig 315). 



De wortelstok dezer plant heeft slechts tamelijk lange, meest lichtbruine uitloopers, die 

 bezet zijn met donkerbruine resten van schubben. De stengel is vrij stijf, meest iets schuin 

 rechtopstaand, stompkantig, boven iets ruw of geheel glad, ten slotte veel langer dan de 

 bladen , die vaak nog in het volgend jaar tijdens den bloeitijd der plant aanwezig zijn. De 

 stengel is alleen beneden bebladerd. De bladen zijn kaal, de afgestorvene hebben donker- 

 bruine, vezelige scheeden, die der onderste bladen zijn levendig bruin, vaak purperkleurig 



1) montana = berg. 



-) ericetorum = heide. 



