396 



CYPERACEAE. 



FAMILIE 17. 



Carex ericetorum 

 Fig. 315. 



aangeloopen en de bladschijf is vrij smal, circa 3 niM breed, bijna van den voet af gelei- 

 delijk in een fijne, vrij ruwe punt versmald, vrij stijf, vaak teruggekromd. 



De bloeiwijze bestaat uit een mannelijk aartje aan den stengeltop en 1 of 2 dicl)t bijeen- 

 staande vrouwelijke. Het onderste schutblad is meest kort scheedeachtig, met of zonder 



bladtop. Het vrouwelijke aartje is rechtopstaand, zittend, 

 meest ovaal tot omgekeerd-eirond, 7 mM tot 1 cM lang. 

 Zijne kafjes (fig. 315) zijn donkerbruin met breeden, vooral 

 van voren donkerbruinen, in franje overgaanden, vliezigen 

 rand, zij zijn ongeveer even lang als de urntjes. Er zijn 

 3 stempels. De urntjes (fig. 315) zijn kort behaard, drie- 

 kantig, circa 2 m/Vl lang, omgekeerd eirond met afgesne- 

 den snaveltje, olijfgroen. Het mannelijke aartje is zwak 

 knotsvormig, zijne kafjes zijn als die der vrouwelijke 

 aartjes, eirond, naar den top versmald , afgeknot, kastanje- 

 bruin met iets lichtere middenstreep. De vrucht (fig. 315) 

 is zeer klein, circa 1 mAI lang, driekantig, geelbruin. '^. 

 1-3 dM. Maart, April. 



Deze soort is van de andere te onderscheiden door den 

 franjerand aan de kafjes en van C. praecox, waarmede zij 

 vaak samen voorkomt, ook door het dunnere, bruine, man- 

 nelijke aartje. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in Midden- en Noord-Europa 

 voor in dennenbosschen , op zandheuvels en in heiden. Bij ons is zij alleen bij Asselt ge- 

 vonden. 



C. praécox^) Jacq. (C. vérna -) Vill., C. caryophy'Uea •') Latouretti). 

 Voorjaarszegge (fig. 316). 



Deze soort heeft een meest vrij dunnen , tcorten of vrij lang kruipenden 

 wortelstok, die bezet is met bruine tot donker- 

 grijze, rafelende resten van schubben. De 

 stengel is rechtopstaand, vrij dun, zwak, ruw, 

 is meest korter of niet veel langer dan de bladen , 

 waarvan tijdens den bloeitijd die van het vorige 

 jaar geheel of althans de bovenste deelen afge- 

 storven zijn. De stengel is alleen beneden be- 

 bladerd. De bladen zijn kaal , de afgestorvene 

 hebben een meest grijsbruine scheede, de 

 onderste levende een liclitbruine scheede en een 

 vrij smalle (2-3 mM), iets slappe, in het voor- 

 jaar wat lichtgroene, slechts weinig ruwe blad- 

 schijf. 



De bloeiwijze bestaat uit 1-3 vrouwelijke 

 aartjes, waarvan het onderste vaak iets gesteeld 

 is en aan den top 1 mannelijk aartje. De schutbladen zijn meest kort 

 scheedeachtig en hebben vaak een bladachtigen top. De vrouwelijke aartjes 

 zijn rechtopstaand, ellipsoïdisch tot bijna cylindrisch, meest 1-1,5 cM lang, 

 de kafjes (fig. 316) zijn bruin, zonder of met smuallen, witvliezigen rand, 

 eirond, spits. In iedere bloem zijn 3 stempels. De urntjes (fig. 316) zijn 

 kort behaard, eirond, zij gelijken op die bij C. ericetorum, doch hebben 

 een zwak uitgeranden snavel. Het mannelijke aartje is meest lijnvormig, 

 soms tot bijna 3 cM lang, vaak aan den voet met eenige vrouwelijke 

 bloempjes. De kafjes gelijken op die in de vrouwelijke aartjes, doch zijn 

 vosbruin met groene middenstreep. De vruchtjes (fig. 316) zijn iets grooter 

 dan bij C. ericetorum, zijn donkerbruin aan den voet, aan den top hchter. 



Carex praecox 

 Fig. 316. 



O praecox = vroeg. 



-) verna = voorjaars. 



') caryophyllea = anjelierachtig 



