400 



— CYPERACEAE. 



FAMILIE 17. 



Carex pallescens 

 Fig. 321. 



De bloeiwijze bestaat uit 2-3 dicht bijeenstaande of iets uit elkaar staande, 

 gesteelde, vrouwelijke aartjes en een mannelijk topaartje. Het onderste 



schutblad is niet of kort scheedeachtig, steekt 

 meest boven de bloeiwijze uit en is, evenals de 

 overige, eerst gegolfd, later glad. De vrouwe- 

 lijke aartjes zijn kort cylindrisch, meest tot 

 omstreeks 1,5 cM lang, vrij lang (meest nauwe- 

 lijks 2 cM) gesteeld, rechtopstaand of knikkend, 

 de kafjes (fig. 321) zijn eirond, stekelpuntig, 

 geelachtig wit met groene middenstreep en zijn 

 korter dan de urntjes. Er zijn 3 stempels. De 

 urntjes (fig. 321) zijn kaal, langwerpig-ellipsoï- 

 disch, meest nauwelijks 3 mM lang, iets samen- 

 gedrukt, glanzend, generfd, stomp, zonder 

 snavel , geelgroen. Het mannelijke aartje is veel- 

 en dichtbloemig, smal cylindrisch, knotsvormig, 

 zijn steel steekt meest niet boven het bovenste 

 vrouwelijke aartje uit, zijne kafjes zijn eerst witachtig met groene midden- 

 streep, later roodachtig geel. De vruchten zijn eirond, driekantig, geelbruin. 

 4. 2-5 dM. Mei, Juni, zelden tot Augustus. 



Deze soort valt sterk op door de, vooral op de bladscheeden, duidelijke 

 beharing. Van C. hirta onderscheidt zij zich door de uitloopers. 



Voorkomen in Europa en in Nederland. De plant komt in geheel Europa 

 in vruchtbare weiden en op vochtige plaatsen in bosschen voor. Zij is bij 

 ons vrij zeldzaam. 



C. péndula') Huds. Hangende z e gg e (fig. 322). 



Deze plant is iets grasgroen, dicht zodenvormend en lieeft een l<raclitigen, donkeren 

 wortelstok. De stengel is stijf rechtopstaand , scherp driekantig, 

 glad, veel langer dan de bladen, gelijkmatig tot aan de bloei- 

 wijze bebladerd. De onderste bladen hebben een donker- 

 roode, roodbruine of bruine, soms zwak rafelende scheede 

 en een tot 2 ci\I breede, vlakke, geleidelijk in een bijna ste- 

 kende punt versmalde zwak of boven zeer ruwe, van onderen 

 door de middennerf gekielde, van boven met 2 vooruitstekende 

 kielen, voorziene bladschijf. 



De bloeiwijze bestaat uit 4-6 iets van elkaar verwijderde 

 vrouwelijke en een (zelden een tweede onvolledig) mannelijk 

 topaartje. De schutbladen (vooral de onderste) zijn lang (het 

 onderste soms tot meer dan 1 dM) scheedeachtig, het onderste 

 steekt vaak boven de bloeiwijze uit. De vrouwelijke aartjes 

 zijn soms tot 1 dM lang of langer gesteeld, zijn zeer slank 

 cylindrisch, tot ver over 1 dM lang, veel- en dichtbloemig, 

 alleen aan den voet los. Zij hangen ten slotte boogvormig 

 over, de bovenste zijn zittend of bijna zittend. De kafjes 

 <fig. 322) zijn eirond, toegespitst, roodbruin met groene midden- 

 streep en zijn meest iets korter dan de urntjes (fig. 322). De urntjes zijn kaal, ellipsoïdisch , 

 driekantig, circa 4 mM lang, iets opgeblazen met een circa 1 mM langen snavel, zij zijn licht- 

 groen en bleek aan den voet. Er zijn 3 stempels. Het mannelijke aartje is slank-cylindrisch, 

 meer dan I dM lang, naar den voet geleidelijk versmald, overhangend, de kafjes zijn lang- 

 werpig, toegespitst, tot 8 mM lang, naar boven bruin, aan den voet bleek. De vruchtjes 

 zijn klein, circa 2 mM lang, omgekeerd eirond, scherp driekantig, witachtig. ten slotte 

 bijna zwart. ""4. 6-12 dM. Mei, Juni. 



De breede bladen, de slanke aartjes, die alle overhangen, geven deze plant een sierlijk 

 uiterlijk. Ook door hare grootte en door de betrekkelijk kleine urntjes is zij gekenmerkt. 



Carex pendula 

 Fig. 322. 



1) pendula = treur. 



